Parochie Molenhoek
Onze Lieve Vrouw van Zeven Smarten
Zoeken:
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Zilveren Priesterfeest.
Op zondag 20 juni heb ik in Middelaar in de gezamenlijke eucharistieviering voor Molenhoek, Mook en Middelaar mijn zilveren priesterfeest mogen vieren. Ik kijk er met zeer veel dankbaarheid op terug. Werkelijk fantastisch te merken die verbondenheid. Een schitterende viering met de drie gemengde koren en tegelijk ook de actieve deelname van alle aanwezigen door de samenzang. Wat is er mooier dan een zingende kerk. En er waren misdienaars en lectoren van de drie parochies, assistentie en concelebratie met de beide oud-pastoors van het VOMMMM.
Op 31 mei had ik het feest al gevierd met familie en vrienden in het Benedictinessenklooster van Tegelen. Zo kon ook mijn kloosterzus het feest meemaken. Op 1 juni, de eigenlijke dag, wederom met vrienden en kennissen, een prachtige dag, en nu in de kerk van Molenhoek, waarbij ook mensen van hier van harte welkom waren, in de hoop dat op 20 juni, met het eigenlijke parochiefeest, iedereen in de kerk van Middelaar een plaats zou vinden. En dat is gelukt, al was de kerk ongeveer tot de laatste plaats bezet. Dat doet goed, vooral met zoveel betrokkenheid.
Aan het eind van de viering een aantal boeiende toespraken: oud-pastoor Toon van Dijk, burgemeester Rob Persoon en Frans Heessen namens de drie kerkbesturen, die elk vanuit een andere gezichtshoek met een kwinkslag interessante dingen wisten te vertellen.
De serenade door de fanfare en de begeleiding door het Gilde St. Sebastianus met hun kersverse koningin en prinsgemaal na afloop van de feestelijke viering was wederom een genot. Ik genoot eigenlijk van elk moment van deze dag (elk moment van deze drie feestelijke dagen!), van jullie allemaal die voor mij waren gekomen met lieve woorden en warme felicitaties en zulke leuke cadeaus, variërend van kaars tot beeldje van de pastoor van Ars, een foto van een icoon van de H. Theodorus die voor mij wordt geschilderd (naar wie ik genoemd ben), een schatkist om te gaan eten, allerlei rond mijn voettocht naar Santiago, flessen wijn, boerenmeisjes, bloemen, een baboeska (om tot de kern te gaan) en ook zeer vele bijdragen voor het cadeau dat ik als suggestie heb gegeven: een audio-visueel mobiel meubel in de sacristie van Molenhoek, aldaar te gebruiken voor activiteiten van de drie en zelfs zes parochies. Het bedrag is nog niet definitief, maar er is reeds € 2675,- bij elkaar gebracht, waarvoor mijn heel hartelijke dank. U zult het resultaat gaan zien.
Ook als een complete verrassing en een warm bad was het optreden van de Cantantes uit Mook tijdens de receptie-ontmoeting in het gemeenschapshuis. Als vanzelf vielen alle aanwezigen stil bij dit prachtige engelengezang dat zonder versterkende middelen (microfoon) ten gehore werd gebracht.
Beste lieve mensen, ik heb heel veel om voor te danken en te laten bezinken bij mijn volgende etappe naar Santiago die ik vanaf 12 juli hoop te beginnen. 25 jaar is inderdaad een mijlpaal. Voor mezelf en voor jullie heb ik het een en ander op een rijtje gezet in het foto-jubileum-boekje, dat ik je nog graag wil geven als je het niet hebt gehad. Ik vind het fijn om dit met jullie te delen. Lief en leed. Verbondenheid. Zoals onlangs ook – al is het op een heel andere manier – met de vliegramp in Tripoli en het afscheid van het gezin van Dam-Lamers. Hoe goed is het om elkaar zeker dan vast te kunnen houden en te merken dat er Eén is die ons nooit in de steek laat, al kan het soms heel anders voelen.
Een mijlpaal is er ook om vooruit te kijken. Vele goede wensen heb ik van jullie gehad en waardering als jullie herder. Graag kijk ik met jullie vooruit. Samen met jullie wil ik van harte aan de opbouw van deze geloofsgemeenschap blijven werken.
Mijn ouders, aan wie ik het foto-jubileumboekje heb opgedragen, zijn mij voorgegaan in het geloof. Hun trouw in het gebed en in de beleving van de Eucharis¬tie zal mij altijd bij blijven. Samen bidden schiep voor mijn gevoel een diepe band. Ik denk dat dit alles ook belangrijk is geweest voor mijn roeping en mijn weg door het leven. God kan ons zoveel geven, als wij ons openstellen voor zijn liefde, als wij durven geloven, als wij Hem durven volgen. Geloven en vertrouwen, ook in de huidige omstan¬dig¬heden. “Wie mag Ik voor jou zijn”? vraagt de Heer aan ieder van ons. Durf jij in Mij te geloven, durf jij op Mij te vertrouwen, ook als het moeilijk is? Wil jij een houvast zijn voor mensen die Ik op jouw pad breng?
Wij hoeven niet langs de kant te blijven staan. Ook wij mogen ons geroepen voelen om zijn spoor te volgen en anderen te betrekken in die liefde en vriendschap van God die wij met elkaar mogen delen.
Rudo Franken, pastoor
Pastoor Rudo Franken 25 jaar priester
In het priesterschap is in de 25 jaar zeker veranderd, dat meer het delen naar voren gekomen is en minder het eenrichtingsverkeer van priester naar gelovige; de priester is niet alleen gever maar ook ontvanger.
