Parochie Molenhoek
Onze Lieve Vrouw van Zeven Smarten
Zoeken:
Van Porto in Portugal naar Santiago de CompostellaMijn voettocht naar Santiago de Compostella vanuit Porto in Portugal
in juli 2008, zo'n 260 km in 8 dagen. Tijdens de 4daagse heb ik al goed geoefend hiervoor. Rudo Franken, pastoor als pelgrim
Dinsdag 29 juli 2008 14.30 uur (Nederlandse tijd 15.30 uur)
Zo, hier ben ik dan in Portugal, in Rates. Zojuist heerlijk gegeten, m'n eerste warme maaltijd sinds m'n vertrek uit Mook gistermorgen. Het lijkt al zo lang geleden. Gisteren met de trein van Nijmegen naar Charleroi, nadat ik vanuit Molenhoek (waar ik 6.00 uur de Mis bij de zusters heb gelezen - een goed begin is het halve werk) een lift had gekregen naar het station. In Den Bosch begon het te regenen. Maar goed, ik zat in de trein en die was waterdicht. In België brak de zon door. Dat kan België op het moment ook wel gebruiken. Ik had een korte nacht gehad (0.00-4.30 uur). Zondag nog bij m'n broer geweest en voor het eerst in m'n leven een rit achter op zijn motor gemaakt. Hele belevenis. Gisteren ging het nog sneller, want gisteren heb ik gevlogen, van Charleroi naar Porto. Om 18.15 uur dacht ik: En, gaan we nu nog niet landen? Nee dus. Niet te begrijpen dat we toch twintig minuten voor lagen op het schema. Jawel, in Portugal is het immers een uur vroeger. Daar kwam ik dus ook achter. We waren nu dus mooi op tijd. Alleen moest ik nog even m'n slaapmatje en slaapzak ophalen bij de bagage. Dat was net teveel om met de handbagage mee te nemen. Daar werd strikt de hand aan gehouden. € 20,- bijbetalen.
Vanaf het vliegveld Porto ging ik maar meteen aan de wandel, niet eerst naar Porto: door deze stad wandelen was ook niet alles,zo werd me gezegd. Prima.
Zo liep ik dus naar het oosten (op de zon) om bij Maia uit te komen. Dat lukte. Vervolgens Guarda. Die plaats heb ik van meerdere kanten bekeken, want het was nog niet zo duidelijk waar ik heen moest. Hier liep ik in industriegebied, zoals het boekje ook aangaf. In Maia had ik al geprobeerd een stempel te bemachtigen in een klooster, maar nee. Dat bleef dicht. Ook bij verschillende parochiekerken mislukte mijn poging (en bij de douane hadden ze geen stempel!). Het is maar 8 dagen dat ik wandel. Dus moet ik wel wat moeite doen om wat stempels in m'n pelgrimspas te krijgen. Want daarop word je als pelgrim pas beloond met de pelgrimsoorkonde (Compostella). Ik vervolgde m'n tocht over Vilar de Pinheiro, Mosteiro, Lameira en Vilar. Het werd onderhand wel tijd om een slaapplaats te zoeken, want het begon al donker te worden. In Vilarinho zou een refugio zijn, maar dat was nog een eind lopen. Gelukkig had ik een klein zaklampje bij. Dat was nu absoluut noodzakelijk. Want de weg was best wel druk en donker en had geen apart wandel- of fietspad. Je kon ook niet naast de weg lopen, want dat is schuin of ongelijk, en dan vraag je om problemen. Het lopen ging eigenlijk best wel goed, ook met m'n linkervoet (die is volgens mij wel weer goed hersteld na de 4daagse). Ook een hele ervaring: heel m'n hebben en houden op de rug, voor de eerste keer in m'n leven voor meerdere dagen achter elkaar (met Wereldjongerendagen in Keulen had ik m'n eerste ervaring op dit gebied, maar dat was maar voor een dag). Heel bijzonder dus: een vreemd land, vreemde taal en dan alleen op weg met m'n rugzak. M'n schouders begon ik al wel te voelen. Maar in een boekje had ik gelezen dat je sokken kunt gebruiken om op je schouders te leggen. Dat heb ik vandaag gedaan en dat gaat prima.
Zoals gezegd, werd het donker. Van Giao naar Vilarinho heb ik in het pikkedonker gelopen. Het liep al na tien uur dat ik Vilarinho binnenliep. Hoogste tijd dus om de refugio te vinden. Ik navraag gedaan bij een gezin dat buiten zat. Het zoontje kende frans. Zo konden we communiceren. Zij wisten niet waar de refugio was, maar die moest volgens mijn boekje in een school zijn. Allemaal in de auto gestapt en op zoek. En jawel, na een minuut of tien vonden we de refugio, een noodopvang voor pelgrims in een schooltje. Ik was wel heel erg blij, had echter niet getwijfeld dat ik iets zou vinden. Op diezelfde plaats waren twee Spanjaarden die vanuit Porto waren begonnen (hadden van 1-7 uur gelopen). Heerlijk bed. Dus ook heerlijk geslapen. En vanmorgen een heerlijke koude douche. M'n morgengebed en ontbijt. En vervolgens weer aan de wandel (8.00 uur). Maar rustig aan, want ik lig al 1½ dag voor op schema, omdat ik niet vanuit de plaats Porto ben gestart en al meteen de eerste dag - direct na de landing - ben gaan wandelen.
Het was nu zaak om zo snel mogelijk een stempel te krijgen. 'ns even kijken of de pastoor al wakker is. Ik loop naar een buitenwijk, richting zuiden word ik gestuurd naar een kerk. Maar daar zou ik 1½ uur moeten wachten. Dat lijkt me niets. Ik ga terug naar noordelijke richting en kom op de plaats waar ik ben afgeslagen. Daar wil ik een foto maken van het bord dat de refugio voor de pelgrims aangeeft. En meteen zie ik m'n medepelgrims, de twee Spanjaarden, die blijkbaar ook zijn opgestaan. Ik zeg dat ik op zoek ben naar een stempel. Die kan ik krijgen in de apotheek waar zij de sleutels van de refugio moeten inleveren. Ik ga de sleutels inleveren en moet 20 minuten wachten totdat de zaak opent. Dat valt wel mee. En jawel, daar ontvang ik m'n eerste stempel. Uiteraard heb ik daar een foto van gemaakt.
Gelukkig heb ik tussentijds de gegevens opgeslagen, want na precies een uur werd ik zonder waarschuwing van het internet gehaald, omdat ik voor een uur had gevraagd.
Om 10.45 uur was ik in Junquiera, waar de pastoor al 41 jaar is en afgelopen zondag z'n 50-jarig priesterfeest heeft gevierd. Hier is een prachtige kerk met ernaast een voormalig klooster. Nu was hij vormelingen aan het voorbereiden op het vormsel in het parochiecentrum. Daar werd ik naar toegestuurd en - na vijf minuten was de les afgelopen - kon ik met hem meekomen. Maar eerst zette ik de vormelingen en hem en de katecheet nog op de foto voor het parochiecentrum. En jawel, van hem kreeg ik de tweede stempel.
De katecheet wees mij de weg naar Arcos. Daar was een refugio bij wederom een prachtige kerk. Maar de man kon de stempel niet vinden. Daar hadden de kinderen weer eens mee gespeeld. Maar vanuit Arcos zag ik opeens overal de bekende gele richtingwijzers. Eindelijk zit ik op het goede spoor dat reeds zovelen zijn gegaan.
Om 13.00 uur was ik in Rates. De kerk was open en dus ik naar binnen. Even later heb ik me een stevige goede warme maaltijd goed laten smaken met een heerlijk biertje en een ijs na. En nu dus even jullie bijpraten en zo dadelijk naar de refugio - hier in Rates - die om 16.00 uur opengaat, een moderne refugio, lees ik in m'n boekje. Hopelijk kan ik morgen weer ergens m'n verslag doen.
Groetjes aan allemaal,
Rudo Franken, pastoor
Woensdag 30 juli 2008 15.15 uur (16.15 uur Nederlandse tijd)
Zeventien kilometer (naar Barcelos) voor vandaag vond ik te weinig. Daarom dacht ik door te lopen naar Ponte de Lima en daar morgen een rustdag te houden, want dan lag ik weer een dag voor op schema. Maar nee hoor, meteen al in het begin, om 5.55 uur, toen het nog donker was en ik met een cadeau gekregen 'mijnlamp' op mijn voorhoofd op weg ging, miste ik een afslag. Nergens gele pijlen te vinden. Logisch, want ik was van de goede weg afgedwaald door één gele pijl te missen. Een paar kilometer verder, toen ik iemand zag, heb ik navraag gedaan. Ik zat helemaal verkeerd. Via een andere weg kwam ik weer bij het beginpunt, 50 minuten later en 5 km op de teller. Toen zag ik warempel erg veel gele pijlen. Ondertussen was het al lang licht geworden. Om vandaag nog Ponte de Lima te bereiken leek mij nu onmogelijk. Ik had de vaart er wel goed in, maar maakte ook weer veel foto's. Het was nog wat bewolkt. Ik meen dat rond een uur of tien de zon doorkwam. Gisteren en eergisteren was het ook al stralend weer, terwijl het daarvoor nogal regenachtig is geweest hier in Portugal.
Ik dacht nu maar op tijd aan te komen in Barcelos en morgen weer op tijd te vertrekken, zodat ik morgen nog wat kan zwemmen in de rivier waar Ponte de Lima aanligt.
Zoals jullie nu wel geraden zullen hebben, ben ik nu in Barcelos. Op de plek waar ik zit, kan ik gratis internetten, is me gewezen door de juffrouw van het hotel waar ik nu verblijf. Hier in Barcelos is geen refugio, maar wel een modern hotel met aangepaste prijzen voor pelgrims. Het is wel even heerlijk, een eigen kamer, lekker opfrissen, het wasje doen, de Mis lezen, boterhammetjes eten die ik vanmorgen heb klaargemaakt. Ja, ik was lekker op tijd in het hotel, 12.15 uur. Onderweg was ik nog op jacht gegaan naar stempels, ik ging nu toch niet naar Ponte de Lima doorlopen. Om 8.50 uur in Pereira dacht ik hier een stempel te kunnen krijgen. Ik hoorde binnen in de pastorie de TV of radio aanstaan, maar ja, daar kon ik met mijn geklop niet tegenop. Een half uur later in Carvalhal had ik succes, warempel.
Alhoewel, zoals ik uit hetgeen de vrouw die voor een huis naast de kerk stond opmaakte, zou ik hier geen stempel kunnen krijgen. Ik liet m'n pelgrimspas zien en deed het gebaar van stempelen, maar nog viel het kwartje niet, dacht ik te begrijpen. De vrouw ging naar binnen en maakte een gebaar. Dus bleef ik maar staan. En wie maakte een drie minuten later de deur open? Mijnheer pastoor met de stempel in zijn hand. Hij probeerde frans te praten, maar dat lukte eigenlijk niet. Maar we begrepen elkaar wel. Hij wenste mij een goede camino. In Barcelinhos probeerde ik het weer bij een prachtige kerk. Ik vond uit waar de pastoor woonde, maar helaas, deze was niet thuis. Tegenover deze kerk was een politiepost. Nou, dacht ik, dan daar maar. En jawel, dat lukte, en wederom werd mij een goede camino gewenst. Het begint langzaam te komen, zo dacht ik, dat mensen het aardig vinden dat je naar Santiago loopt. Een oude man die aan een bushalte zat te wachten, zwaaide zelfs naar mij, en ook een paar jongedames. Ik dacht: naar wie zwaaien die? Dat was echt naar mij, er was niemand anders. Leuk hoe mensen meeleven. Trouwens langs de weg is ook veel te zien van de devoties van deze mensen. Vooral Onze Lieve Vrouw van Fatima komt vaak terug: in een tegeltje bij de voordeur, een beeldje of zelfs een kapelletje in de tuin, maar ook de vele kapelletjes langs de weg, de kruisen, de straat die naar haar is genoemd in vele plaatsen... een bijzondere gewaarwording.
Om 10.45 uur ging ik de brug over van Barcelinhos naar Barcelos. Hier nog een ruïne van een paleis van de graven van Braganza bezocht. Daarnaast een oude kerk. Geen stempel, maar ik word verwezen naar het centrum van Barcelos waar ik inderdaad in die prachtige kerk (van de Goede Jezus - Bom Jesus) aan het plein een stempel krijg van een man aan een tafeltje. Daar bid ik ook m'n morgengebed, enigszins verlaat. Beter laat dan nooit.
Maar ik heb nog niets verteld van gisteren na 16.00 uur. Eerst heb ik de Mis gelezen in de kerk. Daarna naar de refugio. Op weg daar naar toe kwam ik m'n Spaanse vrienden tegen. Die waren al aangekomen, maar hadden wel wat pijn aan de voeten. Het was niet zo'n lange afstand geweest, zo'n 15 km. Ik heb er ± 5 km extra gelopen vanwege het omlopen voor de stempels. M'n Spaanse vrienden (Rodrigo en David) wezen me de weg. De eerste echte refugio in mijn leven. Erg mooi en praktisch. De pelgrim-familie is nu uitgegroeid tot ongeveer tien: twee Duitsers, een Belgisch-Litouws meisje en de anderen allemaal Spanjaarden. Ontzettend gezellig. Er werd inkopen gedaan bij de winkel dichtbij en alles werd gedeeld aan tafel. Zelf had ik vissoep gekookt en gezorgd voor yoghurt, vruchtencompot, brood en boter. Het was heel erg gezellig en lekker. Geweldige sfeer. Er werd gepraat in Duits, Engels en Spaans. Met z'n allen begrepen we alles.
Om een uur of tien ging ik naar bed (stapel), want ik dacht al vroeg te zullen opstaan voor de lange rit naar Ponte de Lima. Om 4.30 uur ben ik opgestaan, lekker gedoucht en ontbeten en om 5.55 uur dus vertrokken.
Het lijkt mij - als ik in m'n boekje kijk - dat de komende dagen behoorlijk pittig kunnen zijn, ook als m'n neef Theo vanuit Liverpool met mij mee gaat lopen vanaf a.s. vrijdag. Hier heb ik niet de vaart van de 4daagse. Op de eerste plaats is dat onmogelijk door m'n rugzak van 11 kg. Maar ook de ondergrond is wel eens bezaaid met losse stenen of ongelijk of sterk dalend of stijgend. En... ik ben natuurlijk ook wel wat tijd bezig met het vergaren van stempels en het maken van foto's.
Morgenvroeg ga ik in elk geval vroeg vertrekken - als ik tenminste ook zo vroeg wakker word. Ik ben benieuwd, want er zitten morgen wel een paar flinke beklimmingen bij en de rit is 33,6 km. Het is inmiddels behoorlijk warm geworden. Ik ben blij met air-conditioning op mijn kamer. Wat een luxe zeg.
Hopelijk ben ik morgen vroeg genoeg binnen om jullie weer bij te praten (inmiddels is het hier 16.30 uur, dus weer een uur en een kwartier geschreven, zoals gisteren).
Weer de groetjes aan allemaal,
Rudo Franken, pastoor
Donderdag 31 juli 2008 17.05 uur (18.05 uur Nederlandse tijd)
Het is hier aan de computer ongelooflijk warm, veel transpireren dus, hier bij ' VVV' waar ik gebruik kan maken van de computer tot 18.00 uur. Dan sluiten ze. Dus opschieten maar.
Vanmorgen ben ik weer om 5.55 uur vertrokken, maar nu meteen goed gelopen. Gisteravond al even verkend hoe ik vanmorgen moest lopen. Het heeft zo ongeveer de hele dag gemotregend, soms wat harder zoals bij aankomst in mijn 'Residential'. Ik was echt drijfnat. Maar het hangt nu allemaal te drogen. En ondertussen is de zon gaan schijnen. Gelukkig heeft de zon niet geschenen bij mijn wandeltocht. De motregen was een geschenk uit de hemel. Want in mijn nek zitten toch wel pijnlijke brandblaren van de zon. Ik had niet in de gaten dat mijn nek bloot stond aan de zon, die erg hoog stond. Gelukkig heb ik geen blaren onder mijn voeten en zelfs helemaal geen spierpijn. Het wandelen vandaag ging perfect, al was het een pittige tocht van 34 km, en bijzonder mooi en schilderachtig. Ik heb weer veel foto's gemaakt. Ik zit nu op 301. Het hangt ook om m'n nek en alles wat interessant is, zet ik even op de foto. Daar kunnen jullie straks ook van meegenieten als je wilt. Vandaag geen oponthoud met stempels. Ik ga geen omwegen meer maken, gewoon wat ik tegenkom, vandaag een mercado (supermarkt) en een pastelleria en nu de residential waar ik een kamer heb en zojuist een stempel gehaald in een winkeltje achter de oude kerk in het centrum waar grootvader volgens mij al klaarzat om mij een stempel in de pas te zetten. Uiteraard heb ik hem op de foto gezet.
Vandaag ben ik om 12.45 uur aangekomen in Ponte de Lima, samen met deze Fransman. Hij had ook een fototoestel, maar verstopt in zijn rugzak en onder zijn regencape, zodat er niets aan beschadigd kon worden maar er ook geen foto's op kwamen te staan. Wel heeft hij een foto gemaakt van een leuk kerkje toen ik er een foto van maakte en ik hem vroeg om ook van mij een foto te maken bij dit kerkje. Toen haalde hij zijn schat uit zijn tas, ik denk van hetzelfde kaliber als dat van mij. Ik heb toen ook een foto gemaakt van hem met zijn fototoestel. Vanmorgen was hij halverwege Barcelos-Ponte de Lima vertrokken (Vitorino dos Piaes). Daar was geen refugio of herberg maar mensen hadden hem daar ontvangen. De 34 km van Barcelos naar Ponte de Lima in één dag was voor hem teveel. Zijn vrouw komt hem op 15 augustus verwelkomen in Santiago; 'mijn vliegtuig' vertrekt al op 5 augustus. Dus moet ik wel sneller gaan dan hij. Maar de vaart zat er vandaag ook goed in. Iets meer dan 5 km per uur. En dat is voor dit gedeelte wel erg snel.
Zoals gezegd kwam ik om 12.45 uur aan. Eerst nog even met de Fransman mee en toen op zoek naar de jeugdherberg. Deze bleek vol te zijn, maar ik werd verwezen naar de 'Residential' waar nog wel plaats zou zijn. En inderdaad, heerlijk weer die eigen kamer, waar ik nu alles kan drogen, want er was toch wel wat nat geworden (wat niet in plastic zakken zat), helaas ook mijn Engelse pelgrimsgids, mijn Duitse heeft het beter doorstaan. Het is overigens wel heel anders dan in een refugio waar je samen bent met z'n allen en het natuurlijk veel gezelliger is. Maar gistermiddag heb ik de vier Spanjaarden nog gezien en gisteravond eerst nog de twee Duitsers en later ook nog Waiwa en een andere Spanjaard.
Om 13.45 uur kwam ik in de stromende regen aan in Residential, ik droop aan alle kanten, maar er was plaats voor mij. En wat heb ik het eerst gedaan? Een douche genomen. Ik heb gewoon in mijn shirt en korte broek gelopen, getest tijdens de motregen van de 4daagse. Ook nu was het perfect. Ik was wel nat, maar niet koud, en was heerlijk om zo te lopen. Maar toen net voor aankomst in ' Residential' de kraan boven werd opengezet, was het wel een beetje veel van het goede. De douche was wederom heerlijk, meteen m'n wasje gedaan en daarna heerlijk eten voor 6 euro met een biertje erbij.
En nu ga ik maar eens naar het centrum, dacht ik, nog een stempel zien te krijgen en ergens de Mis vieren en inkopen doen voor avondeten, ontbijt en lunch. En nu dus jullie weer bijpraten. Maar ook dacht ik: wie weet, kom ik nog iemand tegen die ik de weg kan wijzen naar mijn 'Residential' (er was nog een 2persoonskamer en een 1persoonskamer) en jawel, wie zag ik? De vier Spanjaarden kwamen net aan! Niet te geloven.
Maar mijn tijd hier is nu om. Van de VVV willen ze een mailtje sturen. Tot morgen dus.
Groetjes aan allemaal,
Rudo Franken, pastoor
Vrijdag 1 augustus 2008 17.30 uur (Nederlandse en Spaanse tijd)
Jawel hoor, ik ben in Spanje, in Tui, achter de computer in de refugio. Het is wederom gelukt, al was het een zeer pittige wandeling/beklimming, zo'n 40 km. Vanmorgen om 6.10 uur vertrokken, 6.20 uur bij de kerk van Ponte de Lima, het beginpunt voor deze dag. Helaas heb ik afscheid moeten nemen van al mijn vrienden, voorzover mogelijk, want helemaal naar Tui gaat niemand van hen in 1 dag (voor mij wel een must om hier vandaag te komen, want ik heb hier afgesproken met mijn neef Theo uit Liverpool en ik heb hem zojuist begroet, precies om 17.00 uur Spaanse tijd, zoals ik hem vanmorgen telefonisch had verteld). Gisteravond na de Mis in de kerk van Ponte de Lima (daarvoor nog even boodschappen kunnen doen voor avondeten, ontbijt en lunch) heb ik de twee Duitsers nog ontmoet. Ontzettend leuk. Ze wisten niet wat ze hoorden toen ik zei dat ik al om 12.45 uur was aangekomen. Zij hadden gedacht mij in te halen, maar waren tegen vier uur aangekomen, maar onderweg hadden ze nog ergens uitgebreid gegeten.
Vanmorgen had ik om 8.00 uur al m'n eerste stempel. Het was ook heel leuk dat ik onder de snelweg door werd geleid. Boven mij het snelverkeer, waar ik normaal ook toe behoor, en op de weg beneden een heerlijke weg om na te denken, stil te zijn, gelukkig te zijn met wat ik op m'n weg vind. En wat vind ik zoal? Op tijd weer zo'n waterbron, waar ik m'n flesje kan vullen, zoveel afwisseling in het landschap, de ondergrond. Zo is het ook in het leven. Je kunt soms bijna struikelen, weet soms niet hoe je langs een drassige weg moet komen, blijft eens haken aan wat doornen, maar de hulp blijft niet uit. Precies voor een wel zeer pittige klim (ongeveer 300 m), losse stenen op het pad en zo, lag daar precies voor mij een mooie lange stok. Die kwam heel goed van pas. Ik had er veel steun aan, kon de doornen van mij afhouden en een weg banen en kwaaie honden afschrikken. Sjonge wat werd die ene bang van mij. Ik zag er ook uit, met pet op m'n hoofd en zakdoek eronder in m'n nek tegen de zon. Zo iemand had hij wellicht nog nooit gezien. Om 9.10 uur was ik op de top. Wat heb ik gezweet! En gedronken! Maar m'n voeten bleven wederom goed in vorm.
Om 10.00 uur hoorde ik het klokkengeui van Fatima-melodie, zoals gisteren. Toen kwam dat geluid uit luidsprekers op de torenspits net onder het kruis. Hebben ze wellicht afgekeken van de moslims… Uit alles blijkt een grote devotie voor OLVrouw van Fatima. Volgend jaar hoop ik daar weer met een bedevaart naar toe te gaan rond 13 oktober. Dus, wie mee wil...
Om 13.05 uur haalde ik drie Engelstalige pelgrims in. Het was nog maar 10 km, zeiden ze. Ik wist niet wat ik hoorde. Een half uur later heb ik in een restaurant voor in Valencia een heerlijk menu gegeten en twee flesjes bier erbij. Een uur later weer op weg, nu voor de laatste kilometers, en de grens naar Spanje over. Dat was om 15.20 uur. Maar toen versprong de tijd opeens naar 16.20 uur.
In de kathedraal haalde ik m'n stempel na een kort dankgebed. En toen op naar de herberg direct achter de kathedraal. Toen ik Theo even gebeld had, was hij daar ook zo. Samen ingeboekt. Onze tocht samen kan beginnen... morgen om 6.00 uur voor de eerste 30 km, dan 40 km, dan 30 km en de laatste dag 12, want dan gaat het vliegtuig al op diezelfde avond naar Liverpool. De temperatuur gaat stijgen, zegt men. Morgen 28, overmorgen 29 en daarna 35. We merken het wel. Tot nog toe is het allemaal goed gegaan, de Heer zal erin blijven voorzien.
Groetjes aan allemaal,
Rudo Franken, pastoor
Zaterdag 2 augustus 2008 17.05 uur
Zojuist een kwartier gewacht voor het internetcafé in Redondela dat pas om 17.00 uur opengaat (lange siesta). Vandaag voor de eerste keer samen met m'n neef Theo uit Liverpool gelopen.
Nog even over gisteren: na het avondeten in de lunchruimte van de refugio en de Mis in de Bartholomeuskerk hebben Theo en ik een pilsje gedronken op een leuk terras.
Vanmorgen in het morgengebed (4.15 uur) las ik van Thomas van Aquino de woorden die in deze dagen - en ook vandaag - wel erg toepasselijk zijn: "Als gij dus zoudt zoeken langs welke weg ge moet gaan, aanvaard dan Christus, omdat Hij de weg is... Het is immers beter op een weg te strompelen dan naast de weg flink door te stappen. Want wie op een weg strompelt - ook al komt hij een weinig verder - nadert toch het eindpunt; wie echter naast de weg wandelt, verwijdert zich des te verder van het eindpunt, hoe harder hij rent".
Reeds om 5.45 uur vertrokken Theo en ik, in het pikkedonker, als eersten van de ongeveer twintig pelgrims. Gelukkig heb ik mijn 'mijnlamp' (onderweg gekregen van een medepelgrim), voor Theo had ik m'n andere kleine zaklamp. Zolang het donker was, hebben de weg goed kunnen vinden, maar toen het licht werd, gingen we ergens de mist in. Het was niet erg goed aangegeven en er stonden ook witte pijlen (die je niet moet volgen, zo blijkt). Al met al waren we de gele pijlen toen kwijt. Dus maar aan mensen vragen waar de Camino is. Met naar schatting een kilometer of 4 teveel in onze schoenen - of benen - zagen we ineens andere pelgrims die op het goede pad zaten (8.15 uur). Hartelijke begroeting en verhalen uitgewisseld. Toen zijn wij doorgelopen, op de goede weg. We hebben alle anderen ook nog ingehaald. Leuk om zo iedereen te zien op de weg zelf en natuurlijk meteen op de foto te zetten. Anderen bleken ook te zijn verdwaald maar ook weer op het goede spoor terecht te zijn gekomen.
Om 10.15 uur hadden we onze eerste stempel.
Trouwens, in het begin in het donker zaten we ook ergens in de buschbusch, zo erg had ik het nog niet meegemaakt, het pas helemaal overwoekerd met dorenstruiken, nauwelijks nog te herkennen, maar ... we kwamen eruit ... en op de goede weg!
Een stuk voor Porrino - industriegebied - was gemakkelijk lopen, maar erg saai. Och ja, zo is het ook wel eens in het leven, het is niet altijd leuk en ook niet altijd op te leuken. Je moet er gewoon doorheen, maar dat lukt ook. Na die saaie weg en het aardige centrum van Porrino weer langs de grote weg lopen, totaal anders dan de prachtige - maar stijle - paadjes van gisteren. Maar tegen 11.15 uur hoorden we zeer levendige muziek, komend van opzij, waar wij langs gedirigeerd werden. En wat zagen we daar? Een kapel, maar ook een bron en... een drankwagen met echt bier van Gallicië (Estrella Galicia). Sjonge wat smaakte dat! Heerlijk. Vermoedelijk zijn daar het weekend festiviteiten. Er stond ook een Radio-wagen.
Na onze pauze hadden we nog zo'n twaalf kilometer te gaan, meestal geasfalteerde weg, soms erg steil naar boven en naar beneden.
We hebben verschillende pelgrims ingehaald, die in Porrino hadden overnacht. Ieder heeft z'n eigen tempo. En dat is ook goed. Wat mij opviel was dat de een voor een ander de bagage erbij genomen had (2 Portugese meisjes). Deze ander liep nu voor het eerst en had zichtbaar problemen. Wat moet je sterk zijn om de bagage voor twee te dragen! Ik heb al moeite met mijn 12 kg.
Om 14.30 uur kwam ik aan in de refugio in Redondela (Theo kwam een kwartiertje later aan). Heerlijk gedoucht en even de was gedaan. Die hangt nu te drogen in de zon. Vanavond om 20.30 uur is de Mis in de kathedraal die dichtbij is, ook in het centrum. Dadelijk (18.00 uur) gaan we eens een lekkere hap naar binnen werken. Ik ben blij dat ik m'n verhaal weer heb kunnen doen. Nu is alles nog vers. Morgen zal het mij wellicht niet lukken, want dan hebben we een rit van 42 km en onderweg - in Pontevedra, 20 km van Redondela - hoop ik te kunnen concelebreren in de Mis van 10.00 uur of 10.30 uur. Daarna is het nog ruim 20 km. Theo is ondertussen flink aan het rusten, maar hij heeft naar mijn idee erg goed gelopen. Het is ook prettig om met tweeën te lopen: wat de een niet ziet, ziet de ander. We houden elkaar op het goede spoor, tenminste meestal.
Groetjes aan allemaal,
Rudo Franken, pelgrim (met een echte pelgrimsstaf)
Zondag 3 augustus 2008 18.10 uur (jawel hoor, ik kan m'n verhaal vandaag toch vertellen)
Helaas! Vanmorgen vol goede moed vertrokken, nu om 6.00 uur. Ik had me verslapen. 4.40 uur keek ik op m'n horloge. Als een speer m'n bed uit. Want om 10.00 uur of 10.30 uur wilde ik proberen om te concelebreren in Pontevedra (21 km van Redondela) en we zouden de tijd nodig hebben. Gisteravond heb ik kunnen concelebreren in de kathedraal van Redondela (om 20.30 uur, dat is nog eens een tijd!). Vooraf werd de rozenkrans gebeden. In de Mis waren verschillende pelgrims die er nu dus achter kwamen dat ik priester ben, want ik wandel niet in toog of in priesterboord. Ik heb hele gemakkelijke kleren die ik ook gemakkelijk kan wassen, van alles twee, maar wel vier paar sokken.
Maar waarom schrijf ik 'helaas'?
Wel, nadat we weer een uur in het donker hadden gelopen en toen het goed en wel licht was geworden, kreeg Theo zoveel last van zijn knie, dat hij besloot om met de bus of taxi naar Pontevedra te gaan. Zelf had ik ook last en wel van mijn rechtervoet (vermoedelijk achillespees), terwijl mijn linkervoet niet meer moeilijk doet. Maar ik dacht (vanaf gisteravond toen het kwam opzetten): ik zie wel, ik loop gewoon een iets lager tempo. En ik heb er natuurlijk ook een schietgebedje aan gewaagd. Want het zou toch jammer zijn, als ik het laatste stuk niet meer zou kunnen volbrengen. Gaandeweg begon het wat beter te gaan met m'n rechtervoet, en ik heb zelfs de 42 km van vandaag goed kunnen afleggen, zelfs in de brandende hitte.
Om 10.30 uur trof ik Theo bij de kerk in Pontevedra, nadat ik zo'n 15 km alleen had afgelegd. Hij besloot om toch weer mee te lopen, want met zijn knie ging het weer beter. Na een pauze van 25 minuten stonden we weer in de startblokken. Ik zag ervan af om in Pontevedra naar de kerk te gaan - ook in de volgende plaatsen - want het was al warm en zou nog heet worden. Ik dacht aan een avondmis in Caldas de Reis, het eindpunt van vandaag.
Om 12.00 uur kreeg ik een SMSje van m'n broer. Wat er toen door me heen ging...? Ik werd ontzettend emotioneel. Gelukkig liep ik alleen en kon ik m'n gedachten en m'n emoties de vrije loop laten gaan. Regelmatig denk ik aan m'n overleden vader en moeder. Zij zouden ook met mij hebben meegeleefd, alles hebben gevolgd. En ik weet dat ze bij mij zijn en mij helpen. M'n moeder zei vaker: "Rudo, ik weet niet hoe jij dat allemaal klaarspeelt". Nu is ze er zelf - evenals m'n vader en uiteraard Onze Lieve Heer zelf en wellicht menig ander in de hemel - debet aan. Genade noemen we dat, geen verdienste. Maar ik ben er wel dankbaar voor.
Ik draag ook de ring van mijn moeder, die uiteraard ook alles te maken heeft met m'n vader. En dan ben ik ontzettend blij als ik in de buschbusch een SMSje krijg van m'n eigen broer, bij wie ik precies een week geleden nog achter op de motor zat, ook een avontuur. Wie weet, ga ik ook nog eens motor rijden, zoals hij en mijn vader. Ja, emoties horen ook zeker thuis op de Camino: deze tocht is je eigen levensweg. Door dit SMSje kreeg ik ineens geweldige energie. Heel bijzonder dat het zo werkt.
Rond 12.30 uur waren Theo en ik in Portela. Hier ontmoetten wij bij een cafetaria de eerste medepelgrims van die dag (uit Italië). Zij hadden overnacht in Pontevedra en gingen nu naar Briallos, vier kilometer voor Caldas de Reis, onze bestemming voor vandaag.
In deze cafetaria, waar we genoten van heerlijke wijn en ik ook van een paar gerechten (gelukkig was ik niet eerst naar de WC gegaan, want anders had het mij wellicht wat tegengestaan), hoorde ik dat Theo toch niet meer verder zou lopen vanwege zijn pijnlijke knie. Het zou nog 11 km zijn. Maar uiteindelijk heeft hij nog het hele stuk naar Caldas de Reis gelopen, evenals ik. Om 16.30 uur kwamen we aan. Toch wat later dan gedacht. We hadden nog gesproken met de Italiaanse medepelgrims die we wederom hadden ingehaald na onze pauze in deze cafetaria. Van hen hoorden we dat er in Caldas de Reis geen herberg zou zijn, maar wel in het vier kilometer daarvoor gelegen Briallos. Toen hielden we dat maar aan. Nu bleek na aankomst aldaar na een tijdje dat deze herberg vandaag niet zou opengaan wegens problemen met het water. Maar in het centrum van Caldas de Reis zou een religieus convent zijn waar we terecht konden. Dus toch maar weer verder. En flink de pas erin en het hoofd ook nat houden vanwege de hitte en heel veel drinken, geen wijn maar water. Met de flinke pas erin miste ik een teken en Theo die een stuk achter mij liep, lukte het ook niet om mij terug te fluiten, dus hij ook over de autoweg direct naar het centrum van Caldas de Reis. En vervolgens naar de kathedraal. Het viel tegen dat deze op de zondagmiddag gesloten is. En vervolgens viel het tegen dat de priester die naast de kathedraal woont niets wist van een religieus convent waar pelgrims terecht zouden kunnen. Maar wat geweldig meevalt is het hotel waar we nu verblijven. Een oase. En bovendien mag ik gebruik maken van internet achter de hotel-balie, met als gevolg dat mensen bij mij hun sleutel inleveren en mij goede dag wensen. Ik kan hier meteen aan de slag.
Zojuist een verfrissende douche gehad en daarna de Mis gelezen op de hotelkamer (jammer dat de kathedraal dicht is!). Ik had genoeg om Onze Lieve Heer te danken. Het is - tegen mijn verwachting van gisteravond in, ik hoef niet alles te vertellen - wonderwel goed gegaan, en maar liefst 42 km. Theo gaat morgen met de bus naar Santiago. En ik hoop morgen de 30 km naar Teo goed te kunnen lopen en overmorgen de laatste 12 km met een paar flinke beklimmingen, zo te zien in m'n boekje.
Vanavond om 21.30 uur ga ik hier in het restaurant lekker eten (eerder is de kok er niet) en dadelijk kijken of ik nog wat kan vinden voor het ontbijt morgenvroeg.
Graag tot morgen en de groetjes aan allemaal,
Rudo Franken, pelgrim
Maandag 4 augustus 2008 18.20 uur
Vanmorgen ben ik wel zeer vroeg opgestaan, omdat het vandaag weer een hete dag zou worden. 3.25 uur gaf mijn horloge aan. Een heel korte nacht voor mij, want gisteravond vanaf 22.00 uur werd het diner pas geserveerd en ik wilde toch wel weer eens een keer goed eten. Volgens mij ben ik een paar kilo afgevallen. Om 23.30 uur kon ik gaan slapen en m'n ogen vielen meteen dicht.
Om 4.50 uur verliet ik in alle rust de hotelkamer en Theo dus ook, die tot 9.00 uur zou gaan uitslapen en daarna de bus nemen naar Santiago. Buiten waaide een koele bries. Werkelijk verkwikkend. Op de kamer was het bijna niet uit te houden van de hitte. Desondanks een zeer goede nachtrust. Tegen 7 uur deed ik zelfs m'n jas aan, het was me te fris, een uur later kon die weer uit. Om 8.45 uur heb ik een pauze ingelast van wel 20 minuten. Moe was ik van de korte nacht en van de hitte en inspanning van gisteren en het late eten. Ik heb wat gegeten en ben ik het gras gaan liggen, 5 minuten absolute rust. Toen voelde ik me weer redelijk fit. Vanmorgen liep ik 2 uur in het donker, maar had m'n 'mijnlamp' op m'n voorhoofd en de zaklantaarn in de ene hand en m'n stok in de andere. Ik kon de weg redelijk goed vinden, alhoewel het ook af en toe zoeken was en het soms niet al te best was aangegeven, een soort speurtocht. M'n rechtervoet speelde me weer parten en m'n gang was twee tandjes lager.
In Padron waar ook een herberg is (19 km van Caldas de Reis) was ik om 10.10 uur. Ik heb daar een stempel kunnen bemachtigen in een cafetaria en een half uur later ook in de plaatselijke kerk, waar het een en ander herinnert aan St. Jacobus. Dat zoeken we later wel op, want nu telt de tijd door. Ik maar een uur besteld en dan is het internet voor mij ineens uitgeschakeld. Ik heb nog 40 minuten.
In Padron heb ik ook wat fruit gekocht en meteen opgegeten en ervan genoten. Maar ja, ik had het kunnen weten. Een uur later moest ik met spoed een grote boodschap kwijt. Er zijn hier op de Camino gelukkig vele hoeken en gaten waar je rustig kunt zitten. Ik koos mijn plekje, maar o wee, daar stond een schaap, met een touw vastgebonden aan een pin die in de grond was geslagen. Ik moest voorbij het schaap dat voor mij op de vlucht sloeg. Gelukkig kon ik op tijd springen, want met het touw waarmee het vastzat, zou het mij anders gevloerd hebben. Een stuk lichter vervolgde ik m'n weg.
Maar een stuk terug had ik nog een ervaring. Er lag een spoor waar ik overheen moest, zonder overweg en zonder enige waarschuwingslichten of -geluid. Gewoon over het spoor stappen. Eerst maakte ik er een foto van, want zoiets had ik nog nooit gezien. Toen er overheen. En ik dacht: Stel je voor dat er trein aan zou komen. Ik had het nog niet gedacht, of daar horde ik een toeterende trein aankomen. Erg gevaarlijk, naar mijn idee, je hoeft maar even te struikelen en je zit gelijk een etage hoger.
Van Padron was het nog 11 km naar Teo, waar ik in de herberg zou overnachten. Net voor Teo heb ik in restaurant Mexico een heerlijk warme maaltijd genoten, 2 volle borden en 2 glazen witte wijn en nog yoghurt toe. Als je in de buurt bent... Ik dacht: Wat ik binnen heb, dat heb ik binnen. Ik wist niet wat ik van Teo kon verwachten. Een kwartiertje later kwam ik daar achter. De herberg was dicht. Ik kon wel ergens bellen. Ik had geen zin om daar te gaan wachten. Er was ook geen enkele medepelgrim. Wat voor mij ook belangrijk is, is de mogelijkheid van internet. Vermoedelijk is in Teo weinig of niets te vinden. Weet je wat ik doe, dacht ik, ik loop gewoon verder en stop bij ‘t eerste hotel waar de mogelijkheid van internet is en natuurlijk een kamer vrij is. En die kilometers zouden ook op morgen gekort worden, aftellen en beginnen bij twaalf. Maar het was wel ontzettend heet, zo heet dat ik verschillende keren bij mensen of een bron m'n pet met water heb gevuld en zo opgezet, vervolgens m'n zakdoek gesopt, onder m'n pet gedaan en daarover heen weer m'n jas en dan m'n pet die het geheel bij elkaar moest houden samen met de 'mijnlamp' die ik om m'n hoofd wond zodat het allemaal beter bleef zitten. Ik zag mensen wel eens raar opkijken, maar het werkte perfect. En zo kuierde ik door, eigenlijk steeds beter. Geen hotel te vinden. Opeens was het nog 5 km naar Santiago en even later zag ik het in de verte liggen. Ik dacht: Dan neem ik in Santiago een hotel, waar ik heerlijk kan relaxen na deze wederom zeer hete dag. Bij binnenkomst voor in Santiago ontmoette ik drie pelgrims uit Spanje. Zij waren ´s morgens van Padron vertrokkken, een kortere route na een route van 42 km gisteren, ook vanwege de hitte. We hebben een tijdje bijgepraat en zijn samen opgelopen richting herberg. Maar ik koos toch graag voor een hotel, hotel Hesperia Peregrino. Het zou een eenvoudig hotel zijn. Het blijkt van vele luxes voorzien te zijn. En bovendien is er een zwembad dat tot 21.00 uur open is. Dadelijk een frisse duik nemen. Om 17.40 uur was ik op m'n hotelkamer (111). Gebruikelijke ritueel: douche, was en nu jullie weer bijpraten. Morgen uitslapen. Vanaf 7.30 uur is uitgebreid ontbijt-buffet. Daarna loop ik de laatste 3 kilometers naar de kathedraal en is het eindpunt van de Camino Santiago bereikt, een eindpunt dat meteen ook weer een beginpunt is. Een schitterende ervaring in 8 dagen. Het lijkt veel en veel langer, een halve wereldreis.
Ik mag nog ruim acht minuten op internet, maar weet niet wat ik nu moet zeggen. Er zijn geen woorden voor. Als je deze ervaringen leest, denk je misschien - zoals ik toen ik ervaringen hierover las: 'Nou, dat is wel erg mooi, wat maak je veel mee'. Nu ik het zelf heb meegemaakt, is het voor mij toch wel anders. Aan de hand van de foto's (nu ruim 650) krijg je ook een beeld. Wie weet, is deze ervaring ook een keer voor jezelf weggelegd. Velen hebben de weg (er zijn er zeer vele) reeds afgelegd en velen zullen deze nog gaan.
Morgen en/of de komende dagen zal ik nog wel wat te vertellen hebben. Voor nu wens ik jullie wederom de groetjes aan allemaal,
Rudo Franken, pelgrim (2 minuten over)
Donderdag 7 augustus 2008 20.05 uur (21.05 uur Nederlandse tijd)
Zo hier ben ik weer. Afgelopen maandag tegen 17.00 uur ben ik dus aangekomen in Santiago. Het hotel aldaar, 1½ km vóór de kathedraal, zo bleek de volgende morgen, was voor mij een oase: douche, zwembad, bed, ontbijt-buffet, het was allemaal geweldig. Dinsdagmorgen kwam ik uitgerust en fris aan bij de kathedraal om 8.40 uur. Ik ging naar het bureau voor de pelgrims, alwaar ik mijn Compostella in ontvangst mocht nemen. Jammer dat ik geen bekenden van onderweg zag. Dat is ook onmogelijk als je ongeveer dubbele afstanden aflegt. Samen ga je de weg, maar bovendien gaat ieder zijn eigen weg. Je laat vrienden achter en krijgt weer nieuwe, maar in gedachten blijf je wel verbonden.
Dinsdagmorgen na het ontvangen van de Compostella ben ik de kathedraal binnengelopen en heb er in alle rust gezeten. Genoeg om voor te danken en intenties genoeg. De hele film van de Camino aan me voorbij laten gaan. Geweldig hoe ik de zorg van de Goede Herder heb mogen ervaren. De Heer is mijn stut en steun. De stok lag niet voor niets langs de weg juist op het moment dat ik hem nodig had. Daarom is deze stok voor mij van grote betekenis. Zonder deze stok had ik het niet gehaald. Ik had hem nodig bij beklimmingen en afdalingen, bij drassige paden en de vele oneffenheden, losse stenen, waterstromen op mijn pad; door doornstruiken baande deze mijn weg; met mijn handen leunend op deze stok kon ik weer even op adem komen. Ik heb vaker gedacht: Zal ik het wel halen… met mijn linkervoet… met mijn rechtervoet… met mijn brandblaren (van de zon) in mijn nek… met mijn rugzak van 12 kg…? Zal ik mijn slaapmatje en trainingspak terugsturen, 2 kg minder? Vind ik op tijd een slaaplaats… of eten… of water…? Het is eigenlijk allemaal goed gegaan.
En vele mensen heb ik ontmoet, direct contact, boeiend, al is het maar kort. Aankomen in Santiago was voor mij een soort thuiskomen. Thuiskomen om, gesterkt en bevestigd in geloof, hoop en liefde, mijn weg te vervolgen. In de kerk kwamen mijn emoties wederom helemaal los. Heerlijk alleen. Uiteraard ben ik achter het altaar de treden naar het borstbeeld van de heilige Jacobus omhoog gegaan om hem te bedanken en heb ik enige meters lager bij zijn stoffelijke resten gebeden. Dadelijk om 12.00 uur de pelgrimsmis waarin ik mag concelebreren…
Buitengekomen ontmoette ik op het plein mijn neef Theo. Samen zijn we op zoek gegaan hoe ik mijn stok in Nederland kan krijgen. Met de post bleek het niet te lukken. 1 meter maximaal. Met een koeriersdienst wellicht. Wie weet, zo zei ik, zie ik mensen uit Mook, die mogelijk ook op deze dag in Santiago zouden zijn.
De Eucharistie ter ere van de heilige Jacobus was voor mij een feest. Alle pelgrims werden welkom geheten, evenals de priesters uit verschillende landen. Nederland werd als eerste genoemd. Het evangelie ging over de storm op het meer en over Petrus die over het water naar Jezus wilde gaan maar bang werd toen hij zich op de golven blind staarde en niet langer naar Jezus keek. Maar Jezus redde hem en zei hem: Kleingelovige, waarom heb je getwijfeld? De boot is een symbool voor de kerk. Jezus is altijd bij ons op onze levensweg, ook al vergeten we wel eens op Hem te vertrouwen als het in ons leven stormt. De deken van de kathedraal, die hoofdcelebrant was, hield een vurige preek. Ondertussen was ik wel afgeleid, want… wie zag ik daar? Het gezin uit Mook en mijn nieuwe misdienaar Romy. Zij zwaaiden naar mij en ik zwaaide terug. Schitterend. De ene flits na de andere.
Na de preek mocht ik als eerste een voorbede uitspreken voor roepingen (in het Nederlands). Heel bijzonder. Ja, de deken was behalve enthousiast tamelijk bezorgd over de godsdienstige situatie in Europa, zo bleek mij al uit mijn gesprek met hem voorafgaand aan de Mis. Mooi als je elkaar mag ondersteunen in deze zorg. Na de Mis hebben we hartelijk afscheid genomen van elkaar. Alleen, na de Mis kon ik het Mookse gezin niet meer terugvinden. Hoe nu mijn stok in Nederland te krijgen? Theo dacht dat dit wel op het vliegveld te regelen zou moeten zijn. Na een rustige middag, genietend van de weldoende sfeer, hebben we het vliegveld opgezocht. In de rij kwamen we aan de praat met mensen uit Liverpool, die heel dicht bij mijn neef wonen, een geamuseerd gesprek. Zij waren aan de beurt om in te checquen, wij stonden achter hen. Gaat die man zijn ingepakte surfplank halen en zegt zo ineens – zonder dat een van ons tweeën hem iets gevraagd had – dat ik mijn stok wel daarbij kon doen. Ik wist echt niet wat ik meemaakte… Ja, deze stok is mij dierbaar: ruim 130 km heeft hij mij geholpen, vanaf 10 km voorbij Ponte de Lima.
We hadden een goede vlucht naar Liverpool. Fijn om hier nog een paar dagen te kunnen zijn voordat ik weer aan de slag mag. Het heeft even geduurd voordat ik jullie kon bijpraten. Ter afsluiting nog een korte gedachte:
MIJN CAMINO (mijn weg)
Geen idee hoe het zou zijn
te wandelen van Porto naar Santiago.
Wel al gehoord en gezien en gelezen
van ervaring van verschillende anderen.
Uit het vliegtuig stappend in Porto,
meteen op weg met mijn rugzak, alles.
Waar zal ik slapen, jawel, ik vind een plek.
Ook de dagen daarna, steeds meer pelgrims ontmoetend.
Samen die weg gaan, en mijn eigen weg,
met elkaar praten, lachen, eten, slapen,
vrienden die ik achterliet, nieuwe die ik leerde kennen,
want mijn weg was wel erg snel, zo kon mijn neef mee,
vijf dagen meegenieten van de Camino en Santiago.
Nu goed om alles te laten bezinken, de hele sfeer,
de stok die ik mocht vinden op het juiste moment,
130 km mij tot steun geweest, Hij helpt,
het water langs de weg uit bronnen, van mensen,
bemoediging, de goede weg wijzen, terugfluiten.
Als pelgrim nadenkend over de weg die ik ga,
leren accepteren wat ik niet kan veranderen,
mezelf meer kerend naar God en zijn genade.
Thuiskomen in Santiago, eindpunt en beginpunt,
vertrouwen op Jezus die bij ons in de boot is, in de kerk,
niet twijfelen, ook niet als het stormt:
Hij is mijn stut en steun.
Groetjes aan allemaal en tot over een paar dagen,
Rudo Franken, pastoor als pelgrim
Dinsdag 29 juli 2008 14.30 uur (Nederlandse tijd 15.30 uur)
Zo, hier ben ik dan in Portugal, in Rates. Zojuist heerlijk gegeten, m'n eerste warme maaltijd sinds m'n vertrek uit Mook gistermorgen. Het lijkt al zo lang geleden. Gisteren met de trein van Nijmegen naar Charleroi, nadat ik vanuit Molenhoek (waar ik 6.00 uur de Mis bij de zusters heb gelezen - een goed begin is het halve werk) een lift had gekregen naar het station. In Den Bosch begon het te regenen. Maar goed, ik zat in de trein en die was waterdicht. In België brak de zon door. Dat kan België op het moment ook wel gebruiken. Ik had een korte nacht gehad (0.00-4.30 uur). Zondag nog bij m'n broer geweest en voor het eerst in m'n leven een rit achter op zijn motor gemaakt. Hele belevenis. Gisteren ging het nog sneller, want gisteren heb ik gevlogen, van Charleroi naar Porto. Om 18.15 uur dacht ik: En, gaan we nu nog niet landen? Nee dus. Niet te begrijpen dat we toch twintig minuten voor lagen op het schema. Jawel, in Portugal is het immers een uur vroeger. Daar kwam ik dus ook achter. We waren nu dus mooi op tijd. Alleen moest ik nog even m'n slaapmatje en slaapzak ophalen bij de bagage. Dat was net teveel om met de handbagage mee te nemen. Daar werd strikt de hand aan gehouden. € 20,- bijbetalen.
Vanaf het vliegveld Porto ging ik maar meteen aan de wandel, niet eerst naar Porto: door deze stad wandelen was ook niet alles,zo werd me gezegd. Prima.
Zo liep ik dus naar het oosten (op de zon) om bij Maia uit te komen. Dat lukte. Vervolgens Guarda. Die plaats heb ik van meerdere kanten bekeken, want het was nog niet zo duidelijk waar ik heen moest. Hier liep ik in industriegebied, zoals het boekje ook aangaf. In Maia had ik al geprobeerd een stempel te bemachtigen in een klooster, maar nee. Dat bleef dicht. Ook bij verschillende parochiekerken mislukte mijn poging (en bij de douane hadden ze geen stempel!). Het is maar 8 dagen dat ik wandel. Dus moet ik wel wat moeite doen om wat stempels in m'n pelgrimspas te krijgen. Want daarop word je als pelgrim pas beloond met de pelgrimsoorkonde (Compostella). Ik vervolgde m'n tocht over Vilar de Pinheiro, Mosteiro, Lameira en Vilar. Het werd onderhand wel tijd om een slaapplaats te zoeken, want het begon al donker te worden. In Vilarinho zou een refugio zijn, maar dat was nog een eind lopen. Gelukkig had ik een klein zaklampje bij. Dat was nu absoluut noodzakelijk. Want de weg was best wel druk en donker en had geen apart wandel- of fietspad. Je kon ook niet naast de weg lopen, want dat is schuin of ongelijk, en dan vraag je om problemen. Het lopen ging eigenlijk best wel goed, ook met m'n linkervoet (die is volgens mij wel weer goed hersteld na de 4daagse). Ook een hele ervaring: heel m'n hebben en houden op de rug, voor de eerste keer in m'n leven voor meerdere dagen achter elkaar (met Wereldjongerendagen in Keulen had ik m'n eerste ervaring op dit gebied, maar dat was maar voor een dag). Heel bijzonder dus: een vreemd land, vreemde taal en dan alleen op weg met m'n rugzak. M'n schouders begon ik al wel te voelen. Maar in een boekje had ik gelezen dat je sokken kunt gebruiken om op je schouders te leggen. Dat heb ik vandaag gedaan en dat gaat prima.
Zoals gezegd, werd het donker. Van Giao naar Vilarinho heb ik in het pikkedonker gelopen. Het liep al na tien uur dat ik Vilarinho binnenliep. Hoogste tijd dus om de refugio te vinden. Ik navraag gedaan bij een gezin dat buiten zat. Het zoontje kende frans. Zo konden we communiceren. Zij wisten niet waar de refugio was, maar die moest volgens mijn boekje in een school zijn. Allemaal in de auto gestapt en op zoek. En jawel, na een minuut of tien vonden we de refugio, een noodopvang voor pelgrims in een schooltje. Ik was wel heel erg blij, had echter niet getwijfeld dat ik iets zou vinden. Op diezelfde plaats waren twee Spanjaarden die vanuit Porto waren begonnen (hadden van 1-7 uur gelopen). Heerlijk bed. Dus ook heerlijk geslapen. En vanmorgen een heerlijke koude douche. M'n morgengebed en ontbijt. En vervolgens weer aan de wandel (8.00 uur). Maar rustig aan, want ik lig al 1½ dag voor op schema, omdat ik niet vanuit de plaats Porto ben gestart en al meteen de eerste dag - direct na de landing - ben gaan wandelen.
Het was nu zaak om zo snel mogelijk een stempel te krijgen. 'ns even kijken of de pastoor al wakker is. Ik loop naar een buitenwijk, richting zuiden word ik gestuurd naar een kerk. Maar daar zou ik 1½ uur moeten wachten. Dat lijkt me niets. Ik ga terug naar noordelijke richting en kom op de plaats waar ik ben afgeslagen. Daar wil ik een foto maken van het bord dat de refugio voor de pelgrims aangeeft. En meteen zie ik m'n medepelgrims, de twee Spanjaarden, die blijkbaar ook zijn opgestaan. Ik zeg dat ik op zoek ben naar een stempel. Die kan ik krijgen in de apotheek waar zij de sleutels van de refugio moeten inleveren. Ik ga de sleutels inleveren en moet 20 minuten wachten totdat de zaak opent. Dat valt wel mee. En jawel, daar ontvang ik m'n eerste stempel. Uiteraard heb ik daar een foto van gemaakt.
Gelukkig heb ik tussentijds de gegevens opgeslagen, want na precies een uur werd ik zonder waarschuwing van het internet gehaald, omdat ik voor een uur had gevraagd.
Om 10.45 uur was ik in Junquiera, waar de pastoor al 41 jaar is en afgelopen zondag z'n 50-jarig priesterfeest heeft gevierd. Hier is een prachtige kerk met ernaast een voormalig klooster. Nu was hij vormelingen aan het voorbereiden op het vormsel in het parochiecentrum. Daar werd ik naar toegestuurd en - na vijf minuten was de les afgelopen - kon ik met hem meekomen. Maar eerst zette ik de vormelingen en hem en de katecheet nog op de foto voor het parochiecentrum. En jawel, van hem kreeg ik de tweede stempel.
De katecheet wees mij de weg naar Arcos. Daar was een refugio bij wederom een prachtige kerk. Maar de man kon de stempel niet vinden. Daar hadden de kinderen weer eens mee gespeeld. Maar vanuit Arcos zag ik opeens overal de bekende gele richtingwijzers. Eindelijk zit ik op het goede spoor dat reeds zovelen zijn gegaan.
Om 13.00 uur was ik in Rates. De kerk was open en dus ik naar binnen. Even later heb ik me een stevige goede warme maaltijd goed laten smaken met een heerlijk biertje en een ijs na. En nu dus even jullie bijpraten en zo dadelijk naar de refugio - hier in Rates - die om 16.00 uur opengaat, een moderne refugio, lees ik in m'n boekje. Hopelijk kan ik morgen weer ergens m'n verslag doen.
Groetjes aan allemaal,
Rudo Franken, pastoor
Woensdag 30 juli 2008 15.15 uur (16.15 uur Nederlandse tijd)
Zeventien kilometer (naar Barcelos) voor vandaag vond ik te weinig. Daarom dacht ik door te lopen naar Ponte de Lima en daar morgen een rustdag te houden, want dan lag ik weer een dag voor op schema. Maar nee hoor, meteen al in het begin, om 5.55 uur, toen het nog donker was en ik met een cadeau gekregen 'mijnlamp' op mijn voorhoofd op weg ging, miste ik een afslag. Nergens gele pijlen te vinden. Logisch, want ik was van de goede weg afgedwaald door één gele pijl te missen. Een paar kilometer verder, toen ik iemand zag, heb ik navraag gedaan. Ik zat helemaal verkeerd. Via een andere weg kwam ik weer bij het beginpunt, 50 minuten later en 5 km op de teller. Toen zag ik warempel erg veel gele pijlen. Ondertussen was het al lang licht geworden. Om vandaag nog Ponte de Lima te bereiken leek mij nu onmogelijk. Ik had de vaart er wel goed in, maar maakte ook weer veel foto's. Het was nog wat bewolkt. Ik meen dat rond een uur of tien de zon doorkwam. Gisteren en eergisteren was het ook al stralend weer, terwijl het daarvoor nogal regenachtig is geweest hier in Portugal.
Ik dacht nu maar op tijd aan te komen in Barcelos en morgen weer op tijd te vertrekken, zodat ik morgen nog wat kan zwemmen in de rivier waar Ponte de Lima aanligt.
Zoals jullie nu wel geraden zullen hebben, ben ik nu in Barcelos. Op de plek waar ik zit, kan ik gratis internetten, is me gewezen door de juffrouw van het hotel waar ik nu verblijf. Hier in Barcelos is geen refugio, maar wel een modern hotel met aangepaste prijzen voor pelgrims. Het is wel even heerlijk, een eigen kamer, lekker opfrissen, het wasje doen, de Mis lezen, boterhammetjes eten die ik vanmorgen heb klaargemaakt. Ja, ik was lekker op tijd in het hotel, 12.15 uur. Onderweg was ik nog op jacht gegaan naar stempels, ik ging nu toch niet naar Ponte de Lima doorlopen. Om 8.50 uur in Pereira dacht ik hier een stempel te kunnen krijgen. Ik hoorde binnen in de pastorie de TV of radio aanstaan, maar ja, daar kon ik met mijn geklop niet tegenop. Een half uur later in Carvalhal had ik succes, warempel.
Alhoewel, zoals ik uit hetgeen de vrouw die voor een huis naast de kerk stond opmaakte, zou ik hier geen stempel kunnen krijgen. Ik liet m'n pelgrimspas zien en deed het gebaar van stempelen, maar nog viel het kwartje niet, dacht ik te begrijpen. De vrouw ging naar binnen en maakte een gebaar. Dus bleef ik maar staan. En wie maakte een drie minuten later de deur open? Mijnheer pastoor met de stempel in zijn hand. Hij probeerde frans te praten, maar dat lukte eigenlijk niet. Maar we begrepen elkaar wel. Hij wenste mij een goede camino. In Barcelinhos probeerde ik het weer bij een prachtige kerk. Ik vond uit waar de pastoor woonde, maar helaas, deze was niet thuis. Tegenover deze kerk was een politiepost. Nou, dacht ik, dan daar maar. En jawel, dat lukte, en wederom werd mij een goede camino gewenst. Het begint langzaam te komen, zo dacht ik, dat mensen het aardig vinden dat je naar Santiago loopt. Een oude man die aan een bushalte zat te wachten, zwaaide zelfs naar mij, en ook een paar jongedames. Ik dacht: naar wie zwaaien die? Dat was echt naar mij, er was niemand anders. Leuk hoe mensen meeleven. Trouwens langs de weg is ook veel te zien van de devoties van deze mensen. Vooral Onze Lieve Vrouw van Fatima komt vaak terug: in een tegeltje bij de voordeur, een beeldje of zelfs een kapelletje in de tuin, maar ook de vele kapelletjes langs de weg, de kruisen, de straat die naar haar is genoemd in vele plaatsen... een bijzondere gewaarwording.
Om 10.45 uur ging ik de brug over van Barcelinhos naar Barcelos. Hier nog een ruïne van een paleis van de graven van Braganza bezocht. Daarnaast een oude kerk. Geen stempel, maar ik word verwezen naar het centrum van Barcelos waar ik inderdaad in die prachtige kerk (van de Goede Jezus - Bom Jesus) aan het plein een stempel krijg van een man aan een tafeltje. Daar bid ik ook m'n morgengebed, enigszins verlaat. Beter laat dan nooit.
Maar ik heb nog niets verteld van gisteren na 16.00 uur. Eerst heb ik de Mis gelezen in de kerk. Daarna naar de refugio. Op weg daar naar toe kwam ik m'n Spaanse vrienden tegen. Die waren al aangekomen, maar hadden wel wat pijn aan de voeten. Het was niet zo'n lange afstand geweest, zo'n 15 km. Ik heb er ± 5 km extra gelopen vanwege het omlopen voor de stempels. M'n Spaanse vrienden (Rodrigo en David) wezen me de weg. De eerste echte refugio in mijn leven. Erg mooi en praktisch. De pelgrim-familie is nu uitgegroeid tot ongeveer tien: twee Duitsers, een Belgisch-Litouws meisje en de anderen allemaal Spanjaarden. Ontzettend gezellig. Er werd inkopen gedaan bij de winkel dichtbij en alles werd gedeeld aan tafel. Zelf had ik vissoep gekookt en gezorgd voor yoghurt, vruchtencompot, brood en boter. Het was heel erg gezellig en lekker. Geweldige sfeer. Er werd gepraat in Duits, Engels en Spaans. Met z'n allen begrepen we alles.
Om een uur of tien ging ik naar bed (stapel), want ik dacht al vroeg te zullen opstaan voor de lange rit naar Ponte de Lima. Om 4.30 uur ben ik opgestaan, lekker gedoucht en ontbeten en om 5.55 uur dus vertrokken.
Het lijkt mij - als ik in m'n boekje kijk - dat de komende dagen behoorlijk pittig kunnen zijn, ook als m'n neef Theo vanuit Liverpool met mij mee gaat lopen vanaf a.s. vrijdag. Hier heb ik niet de vaart van de 4daagse. Op de eerste plaats is dat onmogelijk door m'n rugzak van 11 kg. Maar ook de ondergrond is wel eens bezaaid met losse stenen of ongelijk of sterk dalend of stijgend. En... ik ben natuurlijk ook wel wat tijd bezig met het vergaren van stempels en het maken van foto's.
Morgenvroeg ga ik in elk geval vroeg vertrekken - als ik tenminste ook zo vroeg wakker word. Ik ben benieuwd, want er zitten morgen wel een paar flinke beklimmingen bij en de rit is 33,6 km. Het is inmiddels behoorlijk warm geworden. Ik ben blij met air-conditioning op mijn kamer. Wat een luxe zeg.
Hopelijk ben ik morgen vroeg genoeg binnen om jullie weer bij te praten (inmiddels is het hier 16.30 uur, dus weer een uur en een kwartier geschreven, zoals gisteren).
Weer de groetjes aan allemaal,
Rudo Franken, pastoor
Donderdag 31 juli 2008 17.05 uur (18.05 uur Nederlandse tijd)
Het is hier aan de computer ongelooflijk warm, veel transpireren dus, hier bij ' VVV' waar ik gebruik kan maken van de computer tot 18.00 uur. Dan sluiten ze. Dus opschieten maar.
Vanmorgen ben ik weer om 5.55 uur vertrokken, maar nu meteen goed gelopen. Gisteravond al even verkend hoe ik vanmorgen moest lopen. Het heeft zo ongeveer de hele dag gemotregend, soms wat harder zoals bij aankomst in mijn 'Residential'. Ik was echt drijfnat. Maar het hangt nu allemaal te drogen. En ondertussen is de zon gaan schijnen. Gelukkig heeft de zon niet geschenen bij mijn wandeltocht. De motregen was een geschenk uit de hemel. Want in mijn nek zitten toch wel pijnlijke brandblaren van de zon. Ik had niet in de gaten dat mijn nek bloot stond aan de zon, die erg hoog stond. Gelukkig heb ik geen blaren onder mijn voeten en zelfs helemaal geen spierpijn. Het wandelen vandaag ging perfect, al was het een pittige tocht van 34 km, en bijzonder mooi en schilderachtig. Ik heb weer veel foto's gemaakt. Ik zit nu op 301. Het hangt ook om m'n nek en alles wat interessant is, zet ik even op de foto. Daar kunnen jullie straks ook van meegenieten als je wilt. Vandaag geen oponthoud met stempels. Ik ga geen omwegen meer maken, gewoon wat ik tegenkom, vandaag een mercado (supermarkt) en een pastelleria en nu de residential waar ik een kamer heb en zojuist een stempel gehaald in een winkeltje achter de oude kerk in het centrum waar grootvader volgens mij al klaarzat om mij een stempel in de pas te zetten. Uiteraard heb ik hem op de foto gezet.
Vandaag ben ik om 12.45 uur aangekomen in Ponte de Lima, samen met deze Fransman. Hij had ook een fototoestel, maar verstopt in zijn rugzak en onder zijn regencape, zodat er niets aan beschadigd kon worden maar er ook geen foto's op kwamen te staan. Wel heeft hij een foto gemaakt van een leuk kerkje toen ik er een foto van maakte en ik hem vroeg om ook van mij een foto te maken bij dit kerkje. Toen haalde hij zijn schat uit zijn tas, ik denk van hetzelfde kaliber als dat van mij. Ik heb toen ook een foto gemaakt van hem met zijn fototoestel. Vanmorgen was hij halverwege Barcelos-Ponte de Lima vertrokken (Vitorino dos Piaes). Daar was geen refugio of herberg maar mensen hadden hem daar ontvangen. De 34 km van Barcelos naar Ponte de Lima in één dag was voor hem teveel. Zijn vrouw komt hem op 15 augustus verwelkomen in Santiago; 'mijn vliegtuig' vertrekt al op 5 augustus. Dus moet ik wel sneller gaan dan hij. Maar de vaart zat er vandaag ook goed in. Iets meer dan 5 km per uur. En dat is voor dit gedeelte wel erg snel.
Zoals gezegd kwam ik om 12.45 uur aan. Eerst nog even met de Fransman mee en toen op zoek naar de jeugdherberg. Deze bleek vol te zijn, maar ik werd verwezen naar de 'Residential' waar nog wel plaats zou zijn. En inderdaad, heerlijk weer die eigen kamer, waar ik nu alles kan drogen, want er was toch wel wat nat geworden (wat niet in plastic zakken zat), helaas ook mijn Engelse pelgrimsgids, mijn Duitse heeft het beter doorstaan. Het is overigens wel heel anders dan in een refugio waar je samen bent met z'n allen en het natuurlijk veel gezelliger is. Maar gistermiddag heb ik de vier Spanjaarden nog gezien en gisteravond eerst nog de twee Duitsers en later ook nog Waiwa en een andere Spanjaard.
Om 13.45 uur kwam ik in de stromende regen aan in Residential, ik droop aan alle kanten, maar er was plaats voor mij. En wat heb ik het eerst gedaan? Een douche genomen. Ik heb gewoon in mijn shirt en korte broek gelopen, getest tijdens de motregen van de 4daagse. Ook nu was het perfect. Ik was wel nat, maar niet koud, en was heerlijk om zo te lopen. Maar toen net voor aankomst in ' Residential' de kraan boven werd opengezet, was het wel een beetje veel van het goede. De douche was wederom heerlijk, meteen m'n wasje gedaan en daarna heerlijk eten voor 6 euro met een biertje erbij.
En nu ga ik maar eens naar het centrum, dacht ik, nog een stempel zien te krijgen en ergens de Mis vieren en inkopen doen voor avondeten, ontbijt en lunch. En nu dus jullie weer bijpraten. Maar ook dacht ik: wie weet, kom ik nog iemand tegen die ik de weg kan wijzen naar mijn 'Residential' (er was nog een 2persoonskamer en een 1persoonskamer) en jawel, wie zag ik? De vier Spanjaarden kwamen net aan! Niet te geloven.
Maar mijn tijd hier is nu om. Van de VVV willen ze een mailtje sturen. Tot morgen dus.
Groetjes aan allemaal,
Rudo Franken, pastoor
Vrijdag 1 augustus 2008 17.30 uur (Nederlandse en Spaanse tijd)
Jawel hoor, ik ben in Spanje, in Tui, achter de computer in de refugio. Het is wederom gelukt, al was het een zeer pittige wandeling/beklimming, zo'n 40 km. Vanmorgen om 6.10 uur vertrokken, 6.20 uur bij de kerk van Ponte de Lima, het beginpunt voor deze dag. Helaas heb ik afscheid moeten nemen van al mijn vrienden, voorzover mogelijk, want helemaal naar Tui gaat niemand van hen in 1 dag (voor mij wel een must om hier vandaag te komen, want ik heb hier afgesproken met mijn neef Theo uit Liverpool en ik heb hem zojuist begroet, precies om 17.00 uur Spaanse tijd, zoals ik hem vanmorgen telefonisch had verteld). Gisteravond na de Mis in de kerk van Ponte de Lima (daarvoor nog even boodschappen kunnen doen voor avondeten, ontbijt en lunch) heb ik de twee Duitsers nog ontmoet. Ontzettend leuk. Ze wisten niet wat ze hoorden toen ik zei dat ik al om 12.45 uur was aangekomen. Zij hadden gedacht mij in te halen, maar waren tegen vier uur aangekomen, maar onderweg hadden ze nog ergens uitgebreid gegeten.
Vanmorgen had ik om 8.00 uur al m'n eerste stempel. Het was ook heel leuk dat ik onder de snelweg door werd geleid. Boven mij het snelverkeer, waar ik normaal ook toe behoor, en op de weg beneden een heerlijke weg om na te denken, stil te zijn, gelukkig te zijn met wat ik op m'n weg vind. En wat vind ik zoal? Op tijd weer zo'n waterbron, waar ik m'n flesje kan vullen, zoveel afwisseling in het landschap, de ondergrond. Zo is het ook in het leven. Je kunt soms bijna struikelen, weet soms niet hoe je langs een drassige weg moet komen, blijft eens haken aan wat doornen, maar de hulp blijft niet uit. Precies voor een wel zeer pittige klim (ongeveer 300 m), losse stenen op het pad en zo, lag daar precies voor mij een mooie lange stok. Die kwam heel goed van pas. Ik had er veel steun aan, kon de doornen van mij afhouden en een weg banen en kwaaie honden afschrikken. Sjonge wat werd die ene bang van mij. Ik zag er ook uit, met pet op m'n hoofd en zakdoek eronder in m'n nek tegen de zon. Zo iemand had hij wellicht nog nooit gezien. Om 9.10 uur was ik op de top. Wat heb ik gezweet! En gedronken! Maar m'n voeten bleven wederom goed in vorm.
Om 10.00 uur hoorde ik het klokkengeui van Fatima-melodie, zoals gisteren. Toen kwam dat geluid uit luidsprekers op de torenspits net onder het kruis. Hebben ze wellicht afgekeken van de moslims… Uit alles blijkt een grote devotie voor OLVrouw van Fatima. Volgend jaar hoop ik daar weer met een bedevaart naar toe te gaan rond 13 oktober. Dus, wie mee wil...
Om 13.05 uur haalde ik drie Engelstalige pelgrims in. Het was nog maar 10 km, zeiden ze. Ik wist niet wat ik hoorde. Een half uur later heb ik in een restaurant voor in Valencia een heerlijk menu gegeten en twee flesjes bier erbij. Een uur later weer op weg, nu voor de laatste kilometers, en de grens naar Spanje over. Dat was om 15.20 uur. Maar toen versprong de tijd opeens naar 16.20 uur.
In de kathedraal haalde ik m'n stempel na een kort dankgebed. En toen op naar de herberg direct achter de kathedraal. Toen ik Theo even gebeld had, was hij daar ook zo. Samen ingeboekt. Onze tocht samen kan beginnen... morgen om 6.00 uur voor de eerste 30 km, dan 40 km, dan 30 km en de laatste dag 12, want dan gaat het vliegtuig al op diezelfde avond naar Liverpool. De temperatuur gaat stijgen, zegt men. Morgen 28, overmorgen 29 en daarna 35. We merken het wel. Tot nog toe is het allemaal goed gegaan, de Heer zal erin blijven voorzien.
Groetjes aan allemaal,
Rudo Franken, pastoor
Zaterdag 2 augustus 2008 17.05 uur
Zojuist een kwartier gewacht voor het internetcafé in Redondela dat pas om 17.00 uur opengaat (lange siesta). Vandaag voor de eerste keer samen met m'n neef Theo uit Liverpool gelopen.
Nog even over gisteren: na het avondeten in de lunchruimte van de refugio en de Mis in de Bartholomeuskerk hebben Theo en ik een pilsje gedronken op een leuk terras.
Vanmorgen in het morgengebed (4.15 uur) las ik van Thomas van Aquino de woorden die in deze dagen - en ook vandaag - wel erg toepasselijk zijn: "Als gij dus zoudt zoeken langs welke weg ge moet gaan, aanvaard dan Christus, omdat Hij de weg is... Het is immers beter op een weg te strompelen dan naast de weg flink door te stappen. Want wie op een weg strompelt - ook al komt hij een weinig verder - nadert toch het eindpunt; wie echter naast de weg wandelt, verwijdert zich des te verder van het eindpunt, hoe harder hij rent".
Reeds om 5.45 uur vertrokken Theo en ik, in het pikkedonker, als eersten van de ongeveer twintig pelgrims. Gelukkig heb ik mijn 'mijnlamp' (onderweg gekregen van een medepelgrim), voor Theo had ik m'n andere kleine zaklamp. Zolang het donker was, hebben de weg goed kunnen vinden, maar toen het licht werd, gingen we ergens de mist in. Het was niet erg goed aangegeven en er stonden ook witte pijlen (die je niet moet volgen, zo blijkt). Al met al waren we de gele pijlen toen kwijt. Dus maar aan mensen vragen waar de Camino is. Met naar schatting een kilometer of 4 teveel in onze schoenen - of benen - zagen we ineens andere pelgrims die op het goede pad zaten (8.15 uur). Hartelijke begroeting en verhalen uitgewisseld. Toen zijn wij doorgelopen, op de goede weg. We hebben alle anderen ook nog ingehaald. Leuk om zo iedereen te zien op de weg zelf en natuurlijk meteen op de foto te zetten. Anderen bleken ook te zijn verdwaald maar ook weer op het goede spoor terecht te zijn gekomen.
Om 10.15 uur hadden we onze eerste stempel.
Trouwens, in het begin in het donker zaten we ook ergens in de buschbusch, zo erg had ik het nog niet meegemaakt, het pas helemaal overwoekerd met dorenstruiken, nauwelijks nog te herkennen, maar ... we kwamen eruit ... en op de goede weg!
Een stuk voor Porrino - industriegebied - was gemakkelijk lopen, maar erg saai. Och ja, zo is het ook wel eens in het leven, het is niet altijd leuk en ook niet altijd op te leuken. Je moet er gewoon doorheen, maar dat lukt ook. Na die saaie weg en het aardige centrum van Porrino weer langs de grote weg lopen, totaal anders dan de prachtige - maar stijle - paadjes van gisteren. Maar tegen 11.15 uur hoorden we zeer levendige muziek, komend van opzij, waar wij langs gedirigeerd werden. En wat zagen we daar? Een kapel, maar ook een bron en... een drankwagen met echt bier van Gallicië (Estrella Galicia). Sjonge wat smaakte dat! Heerlijk. Vermoedelijk zijn daar het weekend festiviteiten. Er stond ook een Radio-wagen.
Na onze pauze hadden we nog zo'n twaalf kilometer te gaan, meestal geasfalteerde weg, soms erg steil naar boven en naar beneden.
We hebben verschillende pelgrims ingehaald, die in Porrino hadden overnacht. Ieder heeft z'n eigen tempo. En dat is ook goed. Wat mij opviel was dat de een voor een ander de bagage erbij genomen had (2 Portugese meisjes). Deze ander liep nu voor het eerst en had zichtbaar problemen. Wat moet je sterk zijn om de bagage voor twee te dragen! Ik heb al moeite met mijn 12 kg.
Om 14.30 uur kwam ik aan in de refugio in Redondela (Theo kwam een kwartiertje later aan). Heerlijk gedoucht en even de was gedaan. Die hangt nu te drogen in de zon. Vanavond om 20.30 uur is de Mis in de kathedraal die dichtbij is, ook in het centrum. Dadelijk (18.00 uur) gaan we eens een lekkere hap naar binnen werken. Ik ben blij dat ik m'n verhaal weer heb kunnen doen. Nu is alles nog vers. Morgen zal het mij wellicht niet lukken, want dan hebben we een rit van 42 km en onderweg - in Pontevedra, 20 km van Redondela - hoop ik te kunnen concelebreren in de Mis van 10.00 uur of 10.30 uur. Daarna is het nog ruim 20 km. Theo is ondertussen flink aan het rusten, maar hij heeft naar mijn idee erg goed gelopen. Het is ook prettig om met tweeën te lopen: wat de een niet ziet, ziet de ander. We houden elkaar op het goede spoor, tenminste meestal.
Groetjes aan allemaal,
Rudo Franken, pelgrim (met een echte pelgrimsstaf)
Zondag 3 augustus 2008 18.10 uur (jawel hoor, ik kan m'n verhaal vandaag toch vertellen)
Helaas! Vanmorgen vol goede moed vertrokken, nu om 6.00 uur. Ik had me verslapen. 4.40 uur keek ik op m'n horloge. Als een speer m'n bed uit. Want om 10.00 uur of 10.30 uur wilde ik proberen om te concelebreren in Pontevedra (21 km van Redondela) en we zouden de tijd nodig hebben. Gisteravond heb ik kunnen concelebreren in de kathedraal van Redondela (om 20.30 uur, dat is nog eens een tijd!). Vooraf werd de rozenkrans gebeden. In de Mis waren verschillende pelgrims die er nu dus achter kwamen dat ik priester ben, want ik wandel niet in toog of in priesterboord. Ik heb hele gemakkelijke kleren die ik ook gemakkelijk kan wassen, van alles twee, maar wel vier paar sokken.
Maar waarom schrijf ik 'helaas'?
Wel, nadat we weer een uur in het donker hadden gelopen en toen het goed en wel licht was geworden, kreeg Theo zoveel last van zijn knie, dat hij besloot om met de bus of taxi naar Pontevedra te gaan. Zelf had ik ook last en wel van mijn rechtervoet (vermoedelijk achillespees), terwijl mijn linkervoet niet meer moeilijk doet. Maar ik dacht (vanaf gisteravond toen het kwam opzetten): ik zie wel, ik loop gewoon een iets lager tempo. En ik heb er natuurlijk ook een schietgebedje aan gewaagd. Want het zou toch jammer zijn, als ik het laatste stuk niet meer zou kunnen volbrengen. Gaandeweg begon het wat beter te gaan met m'n rechtervoet, en ik heb zelfs de 42 km van vandaag goed kunnen afleggen, zelfs in de brandende hitte.
Om 10.30 uur trof ik Theo bij de kerk in Pontevedra, nadat ik zo'n 15 km alleen had afgelegd. Hij besloot om toch weer mee te lopen, want met zijn knie ging het weer beter. Na een pauze van 25 minuten stonden we weer in de startblokken. Ik zag ervan af om in Pontevedra naar de kerk te gaan - ook in de volgende plaatsen - want het was al warm en zou nog heet worden. Ik dacht aan een avondmis in Caldas de Reis, het eindpunt van vandaag.
Om 12.00 uur kreeg ik een SMSje van m'n broer. Wat er toen door me heen ging...? Ik werd ontzettend emotioneel. Gelukkig liep ik alleen en kon ik m'n gedachten en m'n emoties de vrije loop laten gaan. Regelmatig denk ik aan m'n overleden vader en moeder. Zij zouden ook met mij hebben meegeleefd, alles hebben gevolgd. En ik weet dat ze bij mij zijn en mij helpen. M'n moeder zei vaker: "Rudo, ik weet niet hoe jij dat allemaal klaarspeelt". Nu is ze er zelf - evenals m'n vader en uiteraard Onze Lieve Heer zelf en wellicht menig ander in de hemel - debet aan. Genade noemen we dat, geen verdienste. Maar ik ben er wel dankbaar voor.
Ik draag ook de ring van mijn moeder, die uiteraard ook alles te maken heeft met m'n vader. En dan ben ik ontzettend blij als ik in de buschbusch een SMSje krijg van m'n eigen broer, bij wie ik precies een week geleden nog achter op de motor zat, ook een avontuur. Wie weet, ga ik ook nog eens motor rijden, zoals hij en mijn vader. Ja, emoties horen ook zeker thuis op de Camino: deze tocht is je eigen levensweg. Door dit SMSje kreeg ik ineens geweldige energie. Heel bijzonder dat het zo werkt.
Rond 12.30 uur waren Theo en ik in Portela. Hier ontmoetten wij bij een cafetaria de eerste medepelgrims van die dag (uit Italië). Zij hadden overnacht in Pontevedra en gingen nu naar Briallos, vier kilometer voor Caldas de Reis, onze bestemming voor vandaag.
In deze cafetaria, waar we genoten van heerlijke wijn en ik ook van een paar gerechten (gelukkig was ik niet eerst naar de WC gegaan, want anders had het mij wellicht wat tegengestaan), hoorde ik dat Theo toch niet meer verder zou lopen vanwege zijn pijnlijke knie. Het zou nog 11 km zijn. Maar uiteindelijk heeft hij nog het hele stuk naar Caldas de Reis gelopen, evenals ik. Om 16.30 uur kwamen we aan. Toch wat later dan gedacht. We hadden nog gesproken met de Italiaanse medepelgrims die we wederom hadden ingehaald na onze pauze in deze cafetaria. Van hen hoorden we dat er in Caldas de Reis geen herberg zou zijn, maar wel in het vier kilometer daarvoor gelegen Briallos. Toen hielden we dat maar aan. Nu bleek na aankomst aldaar na een tijdje dat deze herberg vandaag niet zou opengaan wegens problemen met het water. Maar in het centrum van Caldas de Reis zou een religieus convent zijn waar we terecht konden. Dus toch maar weer verder. En flink de pas erin en het hoofd ook nat houden vanwege de hitte en heel veel drinken, geen wijn maar water. Met de flinke pas erin miste ik een teken en Theo die een stuk achter mij liep, lukte het ook niet om mij terug te fluiten, dus hij ook over de autoweg direct naar het centrum van Caldas de Reis. En vervolgens naar de kathedraal. Het viel tegen dat deze op de zondagmiddag gesloten is. En vervolgens viel het tegen dat de priester die naast de kathedraal woont niets wist van een religieus convent waar pelgrims terecht zouden kunnen. Maar wat geweldig meevalt is het hotel waar we nu verblijven. Een oase. En bovendien mag ik gebruik maken van internet achter de hotel-balie, met als gevolg dat mensen bij mij hun sleutel inleveren en mij goede dag wensen. Ik kan hier meteen aan de slag.
Zojuist een verfrissende douche gehad en daarna de Mis gelezen op de hotelkamer (jammer dat de kathedraal dicht is!). Ik had genoeg om Onze Lieve Heer te danken. Het is - tegen mijn verwachting van gisteravond in, ik hoef niet alles te vertellen - wonderwel goed gegaan, en maar liefst 42 km. Theo gaat morgen met de bus naar Santiago. En ik hoop morgen de 30 km naar Teo goed te kunnen lopen en overmorgen de laatste 12 km met een paar flinke beklimmingen, zo te zien in m'n boekje.
Vanavond om 21.30 uur ga ik hier in het restaurant lekker eten (eerder is de kok er niet) en dadelijk kijken of ik nog wat kan vinden voor het ontbijt morgenvroeg.
Graag tot morgen en de groetjes aan allemaal,
Rudo Franken, pelgrim
Maandag 4 augustus 2008 18.20 uur
Vanmorgen ben ik wel zeer vroeg opgestaan, omdat het vandaag weer een hete dag zou worden. 3.25 uur gaf mijn horloge aan. Een heel korte nacht voor mij, want gisteravond vanaf 22.00 uur werd het diner pas geserveerd en ik wilde toch wel weer eens een keer goed eten. Volgens mij ben ik een paar kilo afgevallen. Om 23.30 uur kon ik gaan slapen en m'n ogen vielen meteen dicht.
Om 4.50 uur verliet ik in alle rust de hotelkamer en Theo dus ook, die tot 9.00 uur zou gaan uitslapen en daarna de bus nemen naar Santiago. Buiten waaide een koele bries. Werkelijk verkwikkend. Op de kamer was het bijna niet uit te houden van de hitte. Desondanks een zeer goede nachtrust. Tegen 7 uur deed ik zelfs m'n jas aan, het was me te fris, een uur later kon die weer uit. Om 8.45 uur heb ik een pauze ingelast van wel 20 minuten. Moe was ik van de korte nacht en van de hitte en inspanning van gisteren en het late eten. Ik heb wat gegeten en ben ik het gras gaan liggen, 5 minuten absolute rust. Toen voelde ik me weer redelijk fit. Vanmorgen liep ik 2 uur in het donker, maar had m'n 'mijnlamp' op m'n voorhoofd en de zaklantaarn in de ene hand en m'n stok in de andere. Ik kon de weg redelijk goed vinden, alhoewel het ook af en toe zoeken was en het soms niet al te best was aangegeven, een soort speurtocht. M'n rechtervoet speelde me weer parten en m'n gang was twee tandjes lager.
In Padron waar ook een herberg is (19 km van Caldas de Reis) was ik om 10.10 uur. Ik heb daar een stempel kunnen bemachtigen in een cafetaria en een half uur later ook in de plaatselijke kerk, waar het een en ander herinnert aan St. Jacobus. Dat zoeken we later wel op, want nu telt de tijd door. Ik maar een uur besteld en dan is het internet voor mij ineens uitgeschakeld. Ik heb nog 40 minuten.
In Padron heb ik ook wat fruit gekocht en meteen opgegeten en ervan genoten. Maar ja, ik had het kunnen weten. Een uur later moest ik met spoed een grote boodschap kwijt. Er zijn hier op de Camino gelukkig vele hoeken en gaten waar je rustig kunt zitten. Ik koos mijn plekje, maar o wee, daar stond een schaap, met een touw vastgebonden aan een pin die in de grond was geslagen. Ik moest voorbij het schaap dat voor mij op de vlucht sloeg. Gelukkig kon ik op tijd springen, want met het touw waarmee het vastzat, zou het mij anders gevloerd hebben. Een stuk lichter vervolgde ik m'n weg.
Maar een stuk terug had ik nog een ervaring. Er lag een spoor waar ik overheen moest, zonder overweg en zonder enige waarschuwingslichten of -geluid. Gewoon over het spoor stappen. Eerst maakte ik er een foto van, want zoiets had ik nog nooit gezien. Toen er overheen. En ik dacht: Stel je voor dat er trein aan zou komen. Ik had het nog niet gedacht, of daar horde ik een toeterende trein aankomen. Erg gevaarlijk, naar mijn idee, je hoeft maar even te struikelen en je zit gelijk een etage hoger.
Van Padron was het nog 11 km naar Teo, waar ik in de herberg zou overnachten. Net voor Teo heb ik in restaurant Mexico een heerlijk warme maaltijd genoten, 2 volle borden en 2 glazen witte wijn en nog yoghurt toe. Als je in de buurt bent... Ik dacht: Wat ik binnen heb, dat heb ik binnen. Ik wist niet wat ik van Teo kon verwachten. Een kwartiertje later kwam ik daar achter. De herberg was dicht. Ik kon wel ergens bellen. Ik had geen zin om daar te gaan wachten. Er was ook geen enkele medepelgrim. Wat voor mij ook belangrijk is, is de mogelijkheid van internet. Vermoedelijk is in Teo weinig of niets te vinden. Weet je wat ik doe, dacht ik, ik loop gewoon verder en stop bij ‘t eerste hotel waar de mogelijkheid van internet is en natuurlijk een kamer vrij is. En die kilometers zouden ook op morgen gekort worden, aftellen en beginnen bij twaalf. Maar het was wel ontzettend heet, zo heet dat ik verschillende keren bij mensen of een bron m'n pet met water heb gevuld en zo opgezet, vervolgens m'n zakdoek gesopt, onder m'n pet gedaan en daarover heen weer m'n jas en dan m'n pet die het geheel bij elkaar moest houden samen met de 'mijnlamp' die ik om m'n hoofd wond zodat het allemaal beter bleef zitten. Ik zag mensen wel eens raar opkijken, maar het werkte perfect. En zo kuierde ik door, eigenlijk steeds beter. Geen hotel te vinden. Opeens was het nog 5 km naar Santiago en even later zag ik het in de verte liggen. Ik dacht: Dan neem ik in Santiago een hotel, waar ik heerlijk kan relaxen na deze wederom zeer hete dag. Bij binnenkomst voor in Santiago ontmoette ik drie pelgrims uit Spanje. Zij waren ´s morgens van Padron vertrokkken, een kortere route na een route van 42 km gisteren, ook vanwege de hitte. We hebben een tijdje bijgepraat en zijn samen opgelopen richting herberg. Maar ik koos toch graag voor een hotel, hotel Hesperia Peregrino. Het zou een eenvoudig hotel zijn. Het blijkt van vele luxes voorzien te zijn. En bovendien is er een zwembad dat tot 21.00 uur open is. Dadelijk een frisse duik nemen. Om 17.40 uur was ik op m'n hotelkamer (111). Gebruikelijke ritueel: douche, was en nu jullie weer bijpraten. Morgen uitslapen. Vanaf 7.30 uur is uitgebreid ontbijt-buffet. Daarna loop ik de laatste 3 kilometers naar de kathedraal en is het eindpunt van de Camino Santiago bereikt, een eindpunt dat meteen ook weer een beginpunt is. Een schitterende ervaring in 8 dagen. Het lijkt veel en veel langer, een halve wereldreis.
Ik mag nog ruim acht minuten op internet, maar weet niet wat ik nu moet zeggen. Er zijn geen woorden voor. Als je deze ervaringen leest, denk je misschien - zoals ik toen ik ervaringen hierover las: 'Nou, dat is wel erg mooi, wat maak je veel mee'. Nu ik het zelf heb meegemaakt, is het voor mij toch wel anders. Aan de hand van de foto's (nu ruim 650) krijg je ook een beeld. Wie weet, is deze ervaring ook een keer voor jezelf weggelegd. Velen hebben de weg (er zijn er zeer vele) reeds afgelegd en velen zullen deze nog gaan.
Morgen en/of de komende dagen zal ik nog wel wat te vertellen hebben. Voor nu wens ik jullie wederom de groetjes aan allemaal,
Rudo Franken, pelgrim (2 minuten over)
Donderdag 7 augustus 2008 20.05 uur (21.05 uur Nederlandse tijd)
Zo hier ben ik weer. Afgelopen maandag tegen 17.00 uur ben ik dus aangekomen in Santiago. Het hotel aldaar, 1½ km vóór de kathedraal, zo bleek de volgende morgen, was voor mij een oase: douche, zwembad, bed, ontbijt-buffet, het was allemaal geweldig. Dinsdagmorgen kwam ik uitgerust en fris aan bij de kathedraal om 8.40 uur. Ik ging naar het bureau voor de pelgrims, alwaar ik mijn Compostella in ontvangst mocht nemen. Jammer dat ik geen bekenden van onderweg zag. Dat is ook onmogelijk als je ongeveer dubbele afstanden aflegt. Samen ga je de weg, maar bovendien gaat ieder zijn eigen weg. Je laat vrienden achter en krijgt weer nieuwe, maar in gedachten blijf je wel verbonden.
Dinsdagmorgen na het ontvangen van de Compostella ben ik de kathedraal binnengelopen en heb er in alle rust gezeten. Genoeg om voor te danken en intenties genoeg. De hele film van de Camino aan me voorbij laten gaan. Geweldig hoe ik de zorg van de Goede Herder heb mogen ervaren. De Heer is mijn stut en steun. De stok lag niet voor niets langs de weg juist op het moment dat ik hem nodig had. Daarom is deze stok voor mij van grote betekenis. Zonder deze stok had ik het niet gehaald. Ik had hem nodig bij beklimmingen en afdalingen, bij drassige paden en de vele oneffenheden, losse stenen, waterstromen op mijn pad; door doornstruiken baande deze mijn weg; met mijn handen leunend op deze stok kon ik weer even op adem komen. Ik heb vaker gedacht: Zal ik het wel halen… met mijn linkervoet… met mijn rechtervoet… met mijn brandblaren (van de zon) in mijn nek… met mijn rugzak van 12 kg…? Zal ik mijn slaapmatje en trainingspak terugsturen, 2 kg minder? Vind ik op tijd een slaaplaats… of eten… of water…? Het is eigenlijk allemaal goed gegaan.
En vele mensen heb ik ontmoet, direct contact, boeiend, al is het maar kort. Aankomen in Santiago was voor mij een soort thuiskomen. Thuiskomen om, gesterkt en bevestigd in geloof, hoop en liefde, mijn weg te vervolgen. In de kerk kwamen mijn emoties wederom helemaal los. Heerlijk alleen. Uiteraard ben ik achter het altaar de treden naar het borstbeeld van de heilige Jacobus omhoog gegaan om hem te bedanken en heb ik enige meters lager bij zijn stoffelijke resten gebeden. Dadelijk om 12.00 uur de pelgrimsmis waarin ik mag concelebreren…
Buitengekomen ontmoette ik op het plein mijn neef Theo. Samen zijn we op zoek gegaan hoe ik mijn stok in Nederland kan krijgen. Met de post bleek het niet te lukken. 1 meter maximaal. Met een koeriersdienst wellicht. Wie weet, zo zei ik, zie ik mensen uit Mook, die mogelijk ook op deze dag in Santiago zouden zijn.
De Eucharistie ter ere van de heilige Jacobus was voor mij een feest. Alle pelgrims werden welkom geheten, evenals de priesters uit verschillende landen. Nederland werd als eerste genoemd. Het evangelie ging over de storm op het meer en over Petrus die over het water naar Jezus wilde gaan maar bang werd toen hij zich op de golven blind staarde en niet langer naar Jezus keek. Maar Jezus redde hem en zei hem: Kleingelovige, waarom heb je getwijfeld? De boot is een symbool voor de kerk. Jezus is altijd bij ons op onze levensweg, ook al vergeten we wel eens op Hem te vertrouwen als het in ons leven stormt. De deken van de kathedraal, die hoofdcelebrant was, hield een vurige preek. Ondertussen was ik wel afgeleid, want… wie zag ik daar? Het gezin uit Mook en mijn nieuwe misdienaar Romy. Zij zwaaiden naar mij en ik zwaaide terug. Schitterend. De ene flits na de andere.
Na de preek mocht ik als eerste een voorbede uitspreken voor roepingen (in het Nederlands). Heel bijzonder. Ja, de deken was behalve enthousiast tamelijk bezorgd over de godsdienstige situatie in Europa, zo bleek mij al uit mijn gesprek met hem voorafgaand aan de Mis. Mooi als je elkaar mag ondersteunen in deze zorg. Na de Mis hebben we hartelijk afscheid genomen van elkaar. Alleen, na de Mis kon ik het Mookse gezin niet meer terugvinden. Hoe nu mijn stok in Nederland te krijgen? Theo dacht dat dit wel op het vliegveld te regelen zou moeten zijn. Na een rustige middag, genietend van de weldoende sfeer, hebben we het vliegveld opgezocht. In de rij kwamen we aan de praat met mensen uit Liverpool, die heel dicht bij mijn neef wonen, een geamuseerd gesprek. Zij waren aan de beurt om in te checquen, wij stonden achter hen. Gaat die man zijn ingepakte surfplank halen en zegt zo ineens – zonder dat een van ons tweeën hem iets gevraagd had – dat ik mijn stok wel daarbij kon doen. Ik wist echt niet wat ik meemaakte… Ja, deze stok is mij dierbaar: ruim 130 km heeft hij mij geholpen, vanaf 10 km voorbij Ponte de Lima.
We hadden een goede vlucht naar Liverpool. Fijn om hier nog een paar dagen te kunnen zijn voordat ik weer aan de slag mag. Het heeft even geduurd voordat ik jullie kon bijpraten. Ter afsluiting nog een korte gedachte:
MIJN CAMINO (mijn weg)
Geen idee hoe het zou zijn
te wandelen van Porto naar Santiago.
Wel al gehoord en gezien en gelezen
van ervaring van verschillende anderen.
Uit het vliegtuig stappend in Porto,
meteen op weg met mijn rugzak, alles.
Waar zal ik slapen, jawel, ik vind een plek.
Ook de dagen daarna, steeds meer pelgrims ontmoetend.
Samen die weg gaan, en mijn eigen weg,
met elkaar praten, lachen, eten, slapen,
vrienden die ik achterliet, nieuwe die ik leerde kennen,
want mijn weg was wel erg snel, zo kon mijn neef mee,
vijf dagen meegenieten van de Camino en Santiago.
Nu goed om alles te laten bezinken, de hele sfeer,
de stok die ik mocht vinden op het juiste moment,
130 km mij tot steun geweest, Hij helpt,
het water langs de weg uit bronnen, van mensen,
bemoediging, de goede weg wijzen, terugfluiten.
Als pelgrim nadenkend over de weg die ik ga,
leren accepteren wat ik niet kan veranderen,
mezelf meer kerend naar God en zijn genade.
Thuiskomen in Santiago, eindpunt en beginpunt,
vertrouwen op Jezus die bij ons in de boot is, in de kerk,
niet twijfelen, ook niet als het stormt:
Hij is mijn stut en steun.
Groetjes aan allemaal en tot over een paar dagen,
Rudo Franken, pastoor als pelgrim
Zaterdag 9 augustus 2008 15.10 uur (16.10 uur Nederlandse tijd)
TE MOOI OM WAAR TE ZIJN. Meer dan 700 foto's van begin tot eind van mijn 8daagse weg van Porto naar Santiago, zon en regen, vergezichten, close-ups, paden door wijngaarden, tussen huizen door, berg op, berg af, donker, 'mijnlamp' op mijn voorhoofd, zonsopgang, medepelgrims, stempelaars, refugio's, rotsen, stenen, doornstruiken, water, bronnen, fietsers, kapellen, kruisen en kerken, van buiten en van binnen, gele pijlen en schelptekens, alles maar ook alles ben ik kwijt, althans de foto's. De herinnering blijft, het verhaal is geschreven, ontmoetingen hebben plaatsgevonden, er is iets gebeurd in mijn hart, maar geen enkele van al deze foto's kan ik laten zien om een visuele indruk te geven van deze schitterende camino. Op een kaartje van 2GB stonden ze, al deze foto's. In Liverpool heb ik dit kaartje uit het fototoestel genomen om de foto's aldaar op de computer te zetten. Voordat ik de foto's op de computer heb kunnen zetten, miste ik het kaartje op een gegeven moment en ik heb het nergens meer kunnen vinden, bijna een hele dag gezocht. Zelfs Antonius heeft mij niet geholpen. Blijkbaar is het niet de bedoeling om deze schitterende camino vanuit een luie stoel te bekijken. Maar wie weet... duiken de foto's nog ooit ergens op. Tot die dag zul je deze camino zelf moeten gaan om al het moois te zien en ervan te genieten.
TE MOOI OM WAAR TE ZIJN. Meer dan 700 foto's van begin tot eind van mijn 8daagse weg van Porto naar Santiago, zon en regen, vergezichten, close-ups, paden door wijngaarden, tussen huizen door, berg op, berg af, donker, 'mijnlamp' op mijn voorhoofd, zonsopgang, medepelgrims, stempelaars, refugio's, rotsen, stenen, doornstruiken, water, bronnen, fietsers, kapellen, kruisen en kerken, van buiten en van binnen, gele pijlen en schelptekens, alles maar ook alles ben ik kwijt, althans de foto's. De herinnering blijft, het verhaal is geschreven, ontmoetingen hebben plaatsgevonden, er is iets gebeurd in mijn hart, maar geen enkele van al deze foto's kan ik laten zien om een visuele indruk te geven van deze schitterende camino. Op een kaartje van 2GB stonden ze, al deze foto's. In Liverpool heb ik dit kaartje uit het fototoestel genomen om de foto's aldaar op de computer te zetten. Voordat ik de foto's op de computer heb kunnen zetten, miste ik het kaartje op een gegeven moment en ik heb het nergens meer kunnen vinden, bijna een hele dag gezocht. Zelfs Antonius heeft mij niet geholpen. Blijkbaar is het niet de bedoeling om deze schitterende camino vanuit een luie stoel te bekijken. Maar wie weet... duiken de foto's nog ooit ergens op. Tot die dag zul je deze camino zelf moeten gaan om al het moois te zien en ervan te genieten.
Van Porto naar Santiago van 28/07/08 – 05/08/08
| Ma 28/07 | 18.45-22.15 | Porto airport-Vilarinho(nood-refugio) | 22 km(17) |
| Di 29/07 | 08.00-13.00 | Vilarinho – Rates (refugio) | 20 km(11.6) |
| Wo 30/07 | 08.00-13.00 | Rates – Barcelos (hotel do Terço) | 22 km (17) |
| Do 31/07 | 05.55-13.45 | Barcelos – Ponte de Lima (hotel Residential) | 34 km |
| Vr 01/08 | 06.10-17.00 | Ponte de Lima – Tui (refugio) | 40 km |
| Za 02/08 | 05.45-14.30 | Tui – Redondela (refugio) | 40 km |
| Zo 03/08 | 06.00-16.30 | Redondela – Caldas de Reis (hotel o Cruceiro) | 42 km |
| Ma 04/08 | 04.50-17.00 | Caldas de Reis – Santiago (hotel Peregrino) | 42 km |
| Di 05/08 | 08.25-8.40 | Santiago – kathedraal | 1½ km |
Het weer
| Ma 28/07 | Zonnig, 24 graden |
| Di 29/07 | Zonnig, 23 graden |
| Wo 30/07 | Zonnig, 25 graden |
| Do 31/07 | Hele dag motregen, laatste half uur flinke bui |
| Vr 01/08 | Zonnig, 26 graden |
| Za 02/08 | Zonnig, 28 graden |
| Zo 03/08 | Zonnig, 32 graden |
| Ma 04/08 | Zonnig, 34 graden |
| Di 05/08 | Zonnig, 35 graden |
gepubliceerd als verslag van dag tot dag op www.parochiemolenhoek.nl